แม้นสิ้นวาสนา

ในยามนี้ เมื่อเขาลูบแก้มของนางด้วยความทะนุถนอม
เอ่ยถึงวันวานที่ทั้งสองคนเคยชมดอกท้อด้วยกันในตำหนักบูรพา
นางกลับพบว่าหัวใจยังคงเต้นสม่ำเสมอเป็นปกติ
ไม่มีความตื้นตันดีใจ
ไม่มีความน้อยเนื้อต่ำใจหรือเศร้าโศกหลงเหลืออยู่อีก
นางมองเขาที่อยู่ตรงหน้า
จนบัดนี้จึงเพิ่งตระหนักได้ว่า
สามีที่นางเคยทุ่มเทใจรักมาตั้งแต่สมัยยังเยาว์ในตำหนักบูรพาผู้นี้
นางไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว

-------------

"คำว่าไม่มีหน้าที่อันใดให้ทำอีกหมายความว่าอย่างไร" เส้นเลือดตรงขมับของเซี่ยอี้เต้นตุบ
พระองค์กระชากร่างของนางเข้ามาในอ้อมพาหา ท่อนแขนโอบรอบเอวของนางไว้
ก้มพระพักตร์ลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

"เจ้าเป็นหวงกุ้ยเฟยของเรา เป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของวังหลังต้าอิ้น
หย่งหนิงออกเรือนแล้ว รัชทายาทจะอภิเษก แล้วเจ้าไม่ใช่ภรรยาของเราแล้วหรืออย่างไร"

กลิ่นอายของเขาปะทะเข้าที่ใบหน้า เผยจือเวยยกมือทั้งสองข้างยันพระอุระไว้
ผ่านเนื้อผ้ายังสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรง
นางเบนหน้าหลบสายพระเนตรที่กดดันคู่นั้น พูดย้ำคำเดิม

"ขอฝ่าบาททรงปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ"

"จะให้ปล่อยเจ้าไปหรือ ไม่มีทาง!" เซี่ยอี้ดึงคางของนางให้หันกลับมาตรง ๆ สุรเสียงแข็งกระด้าง

"ยามมีชีวิตเจ้าเป็นคนของเรา ยามตายก็ต้องเป็นผีอยู่ในสุสานหลวงต้าอิ้น
ชั่วชีวิตนี้อย่าได้คิดจะก้าวเท้าออกจากวังหลวงแม้แต่ก้าวเดียว"