ผู้กองเผด็จการรัก

"สมควรโดนแล้วค่ะ! คนเผด็จการ นิสัยเสีย!" หญิงสาวพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิดเพื่อสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่แรงของนายทหารอากาศหนุ่มมีหรือที่เธอจะสู้ไหว ยิ่งเธอดิ้น เขากยิ่งรวบตัวเธอแน่นขึ้นราวกับกรงเหล็ก
"ในเมื่อหาเรื่องเจ็บตัวนัก... ฉันจะลงโทษเธอให้เข็ดหลาบ จะได้เลิกปากดีใส่ฉันสักที!"
สิ้นคำพูดนั้น อธิปก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปากเถียงอีกต่อไป เขาโน้มใบหน้าลงประกบริมฝีปากหนาทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ!
ชมพูไพรเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด พยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนีเพื่อขัดขืนจูบอุกอาจนั้น แต่ทหารหนุ่มกลับใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอย บังคับล็อกองศาใบหน้าของเธอไว้มั่น ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากนุ่มเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เธอยอมเปิดทางให้
ความโกรธ ความอัดอั้น และความคิดถึงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น ผสมปนเปกันจนกลายเป็นรสจูบที่ทั้งเร่าร้อน ดุดัน และสั่นสะเทือนหัวใจของทั้งสองคน ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาเบาๆ มือที่เคยทุบตีพยายามผลักไสค่อยๆ อ่อนแรงลงเมื่อความวาบหวามเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ