พรานเฒ่าจาบองจอมอาคมนั่งห้างโป่งเขียว (ภาค6)

ใต้ห้างไม่มีอะไร มีแต่ลูกกระบกหล่นค้างอยู่ตามง่ามไม้ กลางโป่งต่างหากที่ผิดตา เมื่อหัวค่ำยังมองเห็นเงาจันทร์เต็มดวงในแอ่งน้ำ บัดนี้มีอะไรใหญ่เสียจนบังเงาจันทร์ได้ครึ่งหนึ่ง ทั้งที่เขายังเห็นผิวน้ำอยู่ชัด
พรานเสริมแตะหลังมือธนา ชายหนุ่มลืมตา พรานยกนิ้วแตะปาก แล้วชี้ให้ดูยอดหญ้าริมแอ่งที่กำลังเอนแหวกออกช้า ๆ
งวงสีคล้ำหยั่งลงในน้ำ งาคู่หนึ่งโผล่พ้นหญ้ามาเหนือโคลน ปลายข้างซ้ายบิ่นสั้นกว่าข้างขวานิดเดียว ธนามองรอยบิ่นนั้นอยู่หลายอึดใจ ปกติงาที่หักใหม่ย่อมเผยเนื้ออ่อนสีจางข้างใน แต่งาช้างตัวนี้ดำสนิทไปถึงเนื้อใน ยามมันหันข้าง แสงเดือนวิ่งวาบตามความโค้งทั้งสองข้างเหมือนแสงบนหลังปลาช่อน
"ไอ้งาดำ" พรานเสริมขยับปากแทบไม่มีเสียง "นั่งให้มันกินอิ่ม เดี๋ยวมันไปเอง"
ธนาพยักหน้า เขากับทรงยศจ้างพรานเสริมมาจากหมู่บ้านฝั่งโน้นเพื่อเฝ้าหมูป่า ป่านนี้ข้าวห่อสุดท้ายก็เหลือเพียงก้นห่อ ลำพังเห็นช้างใหญ่ขนาดนี้ก็คุ้มค่าเดินทางแล้ว เขาหันจะชี้รอยบิ่นให้เพื่อนดู กลับพบว่าทรงยศเอาปืนขึ้นพาดไม้คานเรียบร้อย
"ยศ เอ็งจะทำอะไร"
"ถ้าได้งาคู่นั้นไปตั้งที่เรือน เอ็งว่ามีใครเคยเห็นอย่างข้าบ้าง"
ธนาคว้าได้เพียงแขนเสื้อ เสียงปืนนัดแรกก็กระแทกหูจนชา สะเก็ดหินแตกจากตลิ่งซ้าย ทั้งที่ทรงยศจ่อศูนย์ตรงขมับช้างเต็มตา พลายใหญ่สะดุ้ง น้ำครึ่งงวงพ่นลงดิน มันหมุนตัวเข้าหาต้นกระบก ทรงยศลั่นนัดที่สอง ดินทางขวาพุ่งเป็นฝอย ไอ้งาดำยืนอยู่ระหว่างรอยกระสุนทั้งสอง ไม่ปรากฏเลือดสักหยด
พรานเสริมแย่งปืนมาหักลำ แล้วก็เทปลอกทั้งคู่ทิ้ง บนห้างจึงได้ยินเสียงปลอกกระทบพื้นป่า ดังห่างกันสองที ครั้นสิ้นเสียงที่สอง ไอ้งาดำก็เดินถึงโคนต้น
มันลองเอางวงคลำเชือกบันไดเหมือนจะรู้ว่าคนขึ้นทางไหน พรานเสริมปลดปลายบันไดทิ้งให้หล่นพ้นมือพวกเขา ช้างจึงเดินอ้อมด้านหลัง ใช้งาข้างที่ปลายบิ่นสอดระหว่างไม้ค้ำกับลำต้น เงยหัวครั้งเดียว คานที่รับน้ำหนักชายสามคนมาเกือบทั้งคืนก็ยกตัวลอย
ทรงยศไถลลงไปก่อน ธนาคว้าข้อมือเขาไว้ได้ ท่อนล่างของเพื่อนห้อยอยู่เหนือหัวช้าง เชือกป่านใต้เข่าธนาเริ่มคลายตัวทีละเกลียว เขาอยากเรียกพรานเสริมมาช่วยดึง แต่พรานกำลังเอาหลังยันคานอีกด้านอยู่ ถ้าปล่อยมือตรงนั้น พื้นห้างจะพับลงมาทับทั้งคู่
"ยศ เอามืออีกข้างมาให้ข้า!"
ทรงยศเอื้อมขึ้นมา ปลายนิ้วห่างกันไม่ถึงคืบ ตอนที่เชือกเส้นสุดท้ายขาด