สตรีเช่นข้า มารยาร้อยเล่มเกวียน

"คราวหน้าหากจะฆ่าใคร ก็จงอยู่ดูให้แน่ใจก่อนสิว่ามันผู้นั้นตายแล้วจริง ๆ …พี่หญิงใหญ่"

ชาติก่อน ลู่เจาเยว่ดิ้นรนจนห้วงสุดท้ายของชีวิต ก็ยังโดนผู้อื่นเหยียบย่ำจนตัวตาย เมื่อฟื้นขึ้นในร่าง เสิ่นหมิงจู บุตรสาวอนุวัยสิบเจ็ดที่เพิ่งถูกพี่สาวผลักตกน้ำจนสิ้นใจ นางจึงตัดสินใจแล้วว่า…คราวนี้จะไม่มีผู้ใดได้เหยียบย่ำนางแล้วเดินจากไปได้อย่างปลอดภัยอีกแล้ว

ในจวนที่ผู้ใหญ่ใช้คำว่า ‘ครอบครัว’ ปิดปากเหยื่อ และคนลงมือฆ่าคนสวมหน้ากากผู้เมตตา หมิงจูจึงยิ้มรับทุกคำสั่ง ก้มหน้าให้ทุกคำดูแคลน แล้วจดจำว่าใครควรเป็นคนแรกที่ต้องชดใช้ให้แก่นาง

ทุกอย่างควรดำเนินไปตามแผน หาก รุ่ยอ๋องเซียวเยี่ยนเฉิง ไม่มองละครของนางออกตั้งแต่ต้น ชายผู้นั้นรู้ว่านางเจ้าเล่ห์ เห็นแก่ตัว และพร้อมใช้คนเป็นหมาก…แต่กลับยังยื่นมือเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่นางมักจะอ่านไม่ออกเสมอ

"ท่านรู้ว่าข้ากำลังหลอกคนทั้งจวน เหตุใดจึงยังช่วยเล่า"

"เพราะข้าอยากเห็นว่า เมื่อถึงคราวข้า เจ้าจะกล้าหลอกด้วยเรื่องใด"

หมิงจูเคยคิดว่าตนรับมือคนร้ายได้ทุกประเภท กระทั่งพบคนที่รู้ทันนาง แล้วยังเต็มใจเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม

เกมแค้นครั้งนี้ นางเตรียมทางตายไว้ให้ศัตรูครบแล้ว…แต่ชายผู้นั้นกำลังวางแผนสิ่งใดไว้ให้นางกันแน่