ทะลุมิติมาเป็นหม่าม้าและภรรยาใจร้ายในนิยายน้ำเน่า [Mpreg] เล่ม 2

นิยายเรื่อง ทะลุมิติมาเป็นหม่าม้าและภรรยาใจร้ายในนิยายน้ำเน่า [Mpreg] 2

ติ๊ด...

ติ๊ด......

ติ๊ด..........

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังช้าลงเรื่อยๆ ร่างกายที่ถูกกัดกินด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้ายของผมตอนนี้มันเบาหวิวเหมือนขนนก ความเจ็บปวดที่เคยทรมานมาตลอดเริ่มจางหายไป ผมรู้ตัวดีว่าเวลานี้แหละ...

ถึงคิวล็อกเอาต์ออกจากเซิร์ฟเวอร์โลกมนุษย์แล้วจริงๆ

ผมค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้สติค่อยๆ ดับวูบไปอย่างช้าๆ ในหัวตอนนั้นแม่งก็คิดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนกำลังจะตาย

สรุปตายแล้วจะได้ไปนรกหรือสวรรค์วะ?

ถ้าลืมตาขึ้นมาอีกที กูจะเจอหน้ายมบาลหน้าโหดๆ ถือกระทะทองแดง หรือว่าจะเจอเทพเซียนสุดเท่มีออร่าวิ้งๆ วับๆ กันแน่?

อุตส่าห์คาดหวังไว้เยอะมาก กะไปทัวร์โลกหน้าแบบวีไอพีสุดๆ

แต่พอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา...

"แงงงงง ปุ๊กปิ๊กแย่งของน้อง! แงงงงงงง"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ แป๋วแหววอ่อนแอ แบร่ๆๆๆ!"

…เอ้า

หนวกหูชะมัด!

เสียงหวีดร้องสลับเสียงหัวเราะนี่มันอะไรวะ

ลืมตาขึ้นมาเจอยมบาล?

เปล่าเลยครับ! ภาพแรกที่กระแทกตากูเต็มๆ คือเด็กสองคนวัยประมาณสองสามขวบกำลังทะเลาะตีกันนัวเนียอยู่ข้างเตียง คนหนึ่งยืนหัวเราะชอบใจ ส่วนอีกคนร้องไห้ขี้มูกโป่ง

เดี๋ยวนะ…

แล้วเด็กสองคนนี้คือใคร

ลูกของยมบาลเหรอ? หรือลูกเทพมาต้อนรับกู?

"หม่าม้า! ฮึก… ตื่นแย้ว!" เด็กคนที่สะอึกสะอื้นชี้มือมาทางผม

"หม่าม้าาาา!" เด็กอีกคนหยุดล้อเลียน แล้วหันมาเบิกตาโต

จู่ๆ เด็กสองคนนั้นก็พากันวิ่งเตาะแตะตึงตังเข้ามาโถมตัวกอดหมับเข้าที่ผมอย่างโหยหา

…อ้อ ที่แท้ก็ลูกกูนี่เอง

ห๊ะ!!!

"เดี๋ยวๆ นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ย!!!" ผมเผลอหลุดตะโกนเสียงหลงด้วยความช็อก

"ฮึก… ขอโทดฮะ ปุ๊กปิ๊กมะกอดแย้ว" เด็กน้อยรีบผละตัวออกไปยืนกุมมือกันแน่นทันที ก้มหน้าหงอยสนิท ส่วนคนขี้แยก็สะอื้นจนน้ำตาอาบแก้มสองข้างทำท่ากลัวผมจนตัวสั่น

"หม่าม้าอย่าโกดนะฮะ…" คนขี้แยพูดเสียงสั่น

คือยังไงนะ?

สรุปนี่คือ ‘ลูกผม’ จริงดิ?

เดี๋ยวนี้ในโลกหลังความตายมีระบบแจกลูกฟรีแบบไม่ต้องออกแรงทำเองแล้วเหรอ แถมยังมาแบบไซส์ตัวโตขนาดนี้เลย

ไม่พอ… มีทั้งทีแม่งเบิ้ลมาให้ตั้งสองคนเป็นแพ็กคู่ไปอีก!

โฮลี่ชิท!

แต่ใครจะไปคิดว่าในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา นอกจากจะได้ลูกฟรีมาสองคนแล้ว ยังได้สามีที่ไม่ต้องออกแรงจีบมาอีกคน

โอ้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!