ฮูหยินไร้ค่า...ที่ท่านไม่ต้องการ

"ออกไปจากห้องของข้า! และจำใส่สมองของเจ้าไว้... ต่อให้ใต้หล้าไม่มีสตรีเหลืออยู่แล้ว ข้า…หานอี้หลง ก็ไม่มีวันชายตาแลเหลียวสตรีที่ต่ำช้าและไร้ยางอายเช่นเจ้ามาเป็นภรรยาเด็ดขาด!"

ประโยคสุดท้ายจากปากของชายที่นางรักเขาจนล้นใจเปรียบเสมือนกงล้อเกวียนที่บดขยี้หัวใจของนางจนแหลกละเอียด ไม่มีความปรานี ไม่มีความเห็นใจ มีเพียงความเดียดฉันท์ที่เขามอบให้เท่านั้น อย่าได้กล้าหวังว่าเขาจะมีใจตอบสนองเลย

จางหลิงซีไม่อาจทนอยู่รับฟังคำพูดใดที่ประหัตถ์ประหารจิตใจของนางได้อีกต่อไป นางยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นที่แทบขาดใจ ก่อนจะหันหลังแล้ววิ่งหนีออกจากห้องนอนของเขาอย่างไร้ทิศทาง ฝ่าความมืดและสายลมหนาวกลับไปยังเรือนพักปีกตะวันตกของตนเอง หยดน้ำตาไหลรินออกมาตลอดทางราวกับสายเลือดที่หยดลงบนพื้นดิน

เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านความมืดของสวนหย่อมภายในจวนสกุลหาน จบลงที่เรือนพักปีกตะวันตกอันเงียบเชียบ หลิงซีผลักบานประตูให้เปิดออกด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด ก่อนที่ร่างบอบบางจะทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบอยู่หลังบานประตูบานนั้นปิดกั้นโลกทั้งใบไว้ด้วยแผ่นไม้หนาทึบ

น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ตลอดทางพรั่งพรูออกมาราวกับทำนบแตก ร่างน้อย ๆ สั่นสะท้านอย่างน่าเวทนา นางซุกใบหน้าลงกับหัวเข่าของตนเอง สองมือเรียวเล็กยกขึ้นกอดกุมร่างที่หนาวสั่นเทาจากทั้งความหนาวเหน็บและรอยแผลลึกในจิตใจ

"ไร้ยางอายสิ้นดี... ต่อให้ใต้หล้าไม่มีสตรีเหลืออยู่แล้ว ข้าก็ไม่มีวันชายตาแลเหลียวสตรีเช่นเจ้า..."

ถ้อยคำพิพากษาจากปากชายที่ตนรักราวกับคมมีดกรีดซ้ำลงที่แผลเดิม ทุกพยางค์ที่แม่ทัพหานเอ่ยออกมาดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของนางไปมาไม่หยุดหย่อน มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกกระบี่แทงเข้าที่หัวใจ ความอัปยศ ความละอาย และความผิดหวังถาโถมเข้ามาจนนางแทบหายใจไม่ออก เสียงสะอื้นไห้โฮดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง ขาดห้วงเป็นระยะด้วยความสะท้านไหว นางไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคงของนาง จะกลายเป็นสิ่งโสมมในสายตาของบุรุษที่นางรักหมดหัวใจเช่นนี้…นางไม่เคยรู้มาก่อนเลย