Gear’s Obsession : กรงขังรักวิศวะคลั่ง

ภายใต้รอยยิ้มแสนดีของพี่รหัสสายสุภาพ คือหมาป่าคลั่งรักที่วางกับดักขังเธอไว้ในกรงทอง...พร้อมจะกลืนกินลูกกวางตัวน้อยไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก

"พี่บอกกี่ครั้งแล้วครับ... ว่าเวลาอยู่หน้าคณะแพทย์ อย่าไปยืนส่งยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับแรงอัดจากร่างสูงใหญ่ที่ดันร่างบางของรินรดาจนแผ่นหลังติดกับผนังห้องสมุดส่วนตัว ประตูหนาบุวัสดุกันเสียงถูกล็อกลงสลักตายอย่างสมบูรณ์แบบ
"พะ... พี่ภัทร" รินรดาใจสั่นระทึก สองมือกุมเอกสารสรุปชีวเคมีไว้แน่น "กานต์เขาแค่เอากาแฟมาฝากในฐานะเพื่อนร่วมรุ่นเองนะคะ"
ภัทรไม่ได้ตอบ ชายหนุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นถอดแว่นสายตากรอบเงินของตัวเองออก วางมันลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างเชื่องช้า เมื่อไร้เลนส์แว่นขวางกั้น นัยน์ตาสีดำสนิทดั่งห้วงน้ำลึกที่เต็มไปด้วยความหึงหวงดุดันก็จ้องลึกลงมาในดวงตาคู่สวย
"เพื่อนเหรอครับ?" ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขายกขึ้นมาแตะลงบนกลีบปากอิ่มเบาๆ ก่อนจะบีบกระชับปลายคางมนให้เงยรับสายตาอันตรายของเขา "แต่สายตามันที่มองริน... มันอยากได้รินจนสั่นไปหมด"
"พี่ภัทรอย่าพูดแบบนี้นะคะ..."
"รินเป็นของพี่" เขาเอ่ยคำรามพร่าต่ำในลำคอ โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงก่ำ "ตั้งแต่วันที่พี่สวมสร้อยเกียร์เส้นนี้ให้ริน... ทั้งตัว ทั้งหัวใจ และรอยยิ้มของริน มันเป็นของภัทรดนัยคนเดียว จำไม่ได้เหรอครับ?"
ความชิดใกล้และไอร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากแผงอกแกร่ง ทำเอาสติสัมปชัญญะของรินรดาเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจสะดุดเมื่อปลายนิ้วหนาเริ่มเลื่อนลงไปลูบไล้จี้เฟืองเกียร์ตรงกระดูกไหปลาร้า
"คืนนี้ไม่ต้องกลับหอนะครับ..." ภัทรกระซิบชิดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก "พี่มีบทลงโทษสำหรับน้องรหัสขี้ดื้อ... ยาวไปจนถึงเช้าเลยล่ะ"