รัก...กาลครั้งไหน

รัก... กาลครั้งไหน

･.｡. *.:｡*ﾟ

เธอหลงเข้าใจผิด คิดเองเออเองมาตลอดว่าเขาคือเพื่อนสาวที่แสนสุภาพและอบอุ่นที่สุด

จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งหลังผ่านค่ำคืนที่เมามาย ความจริงที่ปรากฏใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกลับทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน...!

เขาไม่ใช่เพื่อนสาว แต่เป็นผู้ชายเต็มตัวที่มอบสัมผัสแสนอ่อนโยนให้เธอในวันที่อ่อนแอที่สุด ทั้งที่เธอกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับใครอีกคนในไม่ช้า

ระหว่าง ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ที่เผลอข้ามเส้นจนกลายเป็นความผูกพัน กับ ‘ผู้ชายแสนเพอร์เฟกต์’ ที่เป็นเป้าหมายความมั่นคงในชีวิต เธอจะเลือกเดินไปทางไหน... !


ตัวอย่าง...

"คุณน้ำหนาว..." จ๊ะจ๋าพึมพำเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และหยาดน้ำตาที่ยังค้างอยู่ตรงหางตา "จ๋าถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะ"

"ครับ ถามมาได้เลย" ฉันตอบรับเสียงนุ่ม พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวไปตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ

"ทำไมเวลาจ๋าอยู่กับคุณ... จ๋าถึงรู้สึกสบายใจกว่าตอนอยู่กับพี่สายลมล่ะคะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองฉัน ระยะห่างที่ใกล้ชิดกันจนมองเห็นแพขนตายาวและปลายจมูกแดงระเรื่อทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจ "อยู่กับพี่สายลม จ๋าต้องคอยระวังตัว ต้องคอยเดาใจเขาตลอดเวลา... แต่พออยู่กับคุณ จ๋าไม่ต้องพยายามอะไรเลย คุณเข้าใจจ๋าไปหมดทุกอย่าง"

คำถามซื่อๆ ที่หลุดออกมาจากปากของคนที่กำลังเมามาย ทิ่มแทงลงกลางใจของฉันอย่างจัง

เพราะฉันไม่เคยพยายามปั้นแต่งตัวตนเพื่อเอาใจเธอเหมือนคนอื่น ฉันแค่ดูแลและใส่ใจเธอในแบบที่ฉันเป็นมาตลอด... และที่สำคัญ ฉันไม่เคยมองเธอเป็นเพียงรุ่นน้องหรือเพื่อนร่วมงานเหมือนที่เธอเข้าใจเลยสักครั้ง

"อาจเป็นเพราะ... ไม่รู้สิ"

...อาจเพราะฉันตั้งใจฟังจ๊ะจ๋ามากกว่าคนอื่นมั้ง …ฉันตอบได้ไม่สุด ความจริงบางอย่างอาจไม่สมควรพูดออกไปได้ในสถานะนี้

มือของฉันเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลและอ่อนโยนเกินกว่าเพื่อนทั่วไปทำเอาคนเมาชะงักไปครู่หนึ่ง

จ๊ะจ๋าจ้องมองใบหน้าของฉันนิ่งนาน สายตาของเธอเริ่มเปลี่ยนไปจากความเศร้าสร้อย กลายเป็นความฉงนและหวั่นไหวอย่างประหลาด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ความยับยั้งชั่งใจของเธอลดน้อยลง เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของฉันเบาๆ ฝ่ามือเล็กที่อุ่นจัดเพราะฤทธิ์เหล้าแนบสนิทลงบนผิวแก้มจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย

"คุณน้ำหนาว... ทำไมวันนี้คุณดูไม่เหมือนเพื่อนสาวของจ๋าเลยล่ะคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเธอสั่นพร่า ดวงตากลมโตไล่มองโครงหน้าของฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ "ทำไมสายตาของคุณเวลาที่มองจ๋า... มันถึงได้ดูเศร้าและลึกซึ้งขนาดนี้"

คำถามนั้นทำเอาความอดทนทั้งหมดที่ฉันพยายามประคองไว้พังทลายลง ความสุภาพอ่อนโยนที่เป็นตัวตนของฉันยังคงอยู่ครบถ้วน ทว่าในวินาทีนี้ ความรู้สึกแบบผู้ชายคนหนึ่งที่เก็บซ่อนไว้มานานกลับชัดเจนและรุนแรงเกินกว่าจะหักห้ามได้อีกต่อไป ฉันยกมือขึ้นกุมมือเล็กของเธอที่ยังแนบอยู่บนแก้มของตัวเองไว้แน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือประสานกันทำให้สติสัมปชัญญะของฉันเริ่มพร่าเลือน

"จ๋า... คุณเมาแล้วนะครับ"

ฉันเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติ เป็นน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความจริงจังและความรู้สึกที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา

คนเมากลับส่ายหน้าช้าๆ อย่างดื้อรั้น เธอขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นจนปลายจมูกของพวกเราแทบจะชนกัน ลมหายใจหอมกลิ่นจินและมะนาวเป่ารดริมฝีปากของฉันอย่างไม่รู้ตัว

"จ๋าไม่ได้เมาสักหน่อย... แค่รู้สึกมึนๆ แล้วก็..." จ๊ะจ๋าหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มจ้องมองริมฝีปากของฉันนิ่งนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวั่นไหว "ทำไมหัวใจจ๋าถึงเต้นแรงแบบนี้ล่ะคะคุณน้ำหนาว... แรงกว่าตอนอยู่กับพี่สายลมอีก"

･.｡. *.:｡*ﾟ