Enigma Bite เล่ม 1

"ผมเรียกมันว่าเพื่อน ส่วนมันคงเรียกผมว่าร้านอาหารประจำ"



ดัสก์ ราเวนเครสต์ เบต้าหัวใจโตที่หมอปักหมุดอายุขัยไว้ไม่เกินยี่สิบปี

ห้ามวิ่ง ห้ามโดนแดด ห้ามตื่นเต้น ห้ามมีความสุขเกินไป

ชีวิตของผมจึงเหลือเพียงหนังสือปรัชญา ชาสมุนไพร

และอีกาดำตาเขียวที่มาเกาะหน้าต่างทุกวัน เพียงเพราะถั่วพิสตาชิโอไม่กี่เม็ด

ผมตั้งชื่อมันว่า "ลา ปิสตัช"

กอดฟัดพุงมัน และเล่าทุกเรื่องให้มันฟังอยู่สี่ปีเต็ม

จนกระทั่งจดหมายเชิญดื่มชาจาก เดมอน โรซานอฟ อินิกม่าหนุ่มซีอีโอเจ้าของโรงพยาบาลก็มาถึง

แต่ความลับคือ เดมอนเป็นแวมไพร์



"นายเก่งมากที่ไม่ไปดูดเลือดใคร เพราะถ้านายดูดเลือดอื่นที่ไม่ใช่ฉัน ฉันจะลงโทษนายหนักกว่านี้"

ผมกลืนน้ำลาย ‘นี่ยังไม่หนักอีกเหรอ ไอ้โรคจิต!’

"นายพูดสิ" เขาเม้มใบหูผม "พูดว่า ‘ผมขอโทษ ผมจะไม่หนีไปจากคุณอีก’ ฉันถึงจะให้ไอ้นั่นนาย"