คืนนั่งห้างผจญสมิงเจ้าเล่ห์

"แมวอะไรอยู่ใต้ดิน"
พรานสมอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงออกมา เขามองสิ่งที่หมอบอยู่ตรงข้ามกองไฟ ก่อนก้มมองมือของตัวเอง นิ้วที่ยังเหยียดได้เหลืออยู่ไม่กี่นิ้ว ความเจ็บแล่นขึ้นตามแขนทุกครั้งที่ลมหายใจสะดุด
"แมว…แมวกำลังขุดดิน"
สมิงเงียบไป แล้วแยกเขี้ยว
"ผิดโว้ย! แมวกัน มันแกว!"
และแล้วอุ้งเท้าขนาดใหญ่เลื่อนผ่านปืนไรเฟิลที่วางอยู่บนดิน ปืนกระบอกนั้นมีราคามากกว่าค่าจ้างพรานทั้งเดือน แต่ตอนนี้ประกิตไม่กล้าแม้แต่จะมองมัน
"คราวนี้ข้าจะหักนิ้วชี้เอ็งอีกนิ้ว"
พรานสมซ่อนมือไว้ใต้รักแร้ ไหล่ยกเกร็ง น้ำตาไหลลงตามหนวดสีขาว
"นิ้วนั้นหักไปแล้ว"
สมิงก้มดู แล้วยิ้มอย่างคนเพิ่งนึกขึ้นได้
"เออ จริงด้วย ข้าจำผิด"
พรานยังไม่ทันผ่อนลมหายใจ มันก็เอียงหัว
"เอาอีกข้างมา"
ประกิตเบือนหน้า เขาไม่อาจทนเห็นมือของพรานได้อีก แต่พอสายตาตกลงบนมือและเท้าตัวเอง เขากลับต้องหลับตา เล็บที่เคยตัดแต่งอย่างดีไม่เหลืออยู่แล้ว สิ่งที่เคยเล็กน้อยจนไม่เคยนึกถึง บัดนี้ทำให้ทุกการขยับกลายเป็นความทรมาน
ห่างจากวงไฟไปเล็กน้อย ร่างอเนกนอนอยู่ใต้รากไม้ ใบหน้าหันไปผิดมุม เสื้อราคาแพงขาดจนจำสีแทบไม่ได้ ข้างกันคือทิดเชื้อ ลูกหาบที่ประกิตเคยบ่นว่าเดินช้า ตอนนี้ไม่มีใครสั่งให้เขาลุกขึ้นแบกอะไรได้อีก
พรานสมเริ่มร้องขอชีวิต ประกิตนั่งกัดริมฝีปาก และสมิงใช้ปลายหาง เขี่ยกิ่งไม้เข้าไฟอย่างสบายใจ ฝนหยุดแล้ว แต่คืนยังไม่ยอมผ่านไป