บันทึกรักคุณหลวง

เมื่อ ณดา... ต้องเข้าไปอยู่ในร่างบ่าวหนุ่มนามว่า เสถียร
แล้วอยู่ ๆ ก็ได้เป็นบ่าวหน้าห้องของ คุณหลวง เจ้าของบันทึกที่เธออ่านมาทั้งชีวิต
เธอจะทำอย่างไรต่อไป เธอจะอยู่รอดได้หรือไม่ ในร่างของผู้ชาย

----------------------------------------------------------------------------

ณดาหลับไปแล้ว หลับลึกกว่าทุกคืนตลอดเจ็ดปี หลับสนิทจนไม่ได้ยินเสียงรอบกายเลยสักนิด

เอ้กอี๊เอ้กเอ้ก...

เสียงไก่ขันดังแว่วเข้ามา ณดาขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา ไก่ที่ไหน เธอคิดอย่างงัวเงีย คอนโดชั้น 23 จะมีไก่ได้ยังไง ข้างห้องเลี้ยงไก่เหรอ ต้องแจ้งนิติฯ...

เอ้กอี๊เอ้กเอ้ก...

คราวนี้เสียงไก่ดังกว่าเดิม ณดาพลิกตัวหนี แล้วก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ เตียงนิ่ม ๆ หายไป เหลือแต่ความแข็งที่เหมือนนอนบนแผ่นไม้ มีแค่เสื่อบาง ๆ สาก ๆ ปูรองไว้ชั้นเดียว พอขยับตัวมันก็ส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ

"ไอ้เถียร!" เสียงแหลมของผู้หญิงดังขึ้นพร้อมเสียงไม้กระทบกันดังโครมคราม

"ไอ้เถียร! ตื่นได้แล้วโว้ย! ไก่ขันรอบสามแล้ว ป้าผินแหกปากเรียกหาเอ็งจนคอแหบแล้วนะ!"

ณดาซุกหน้าลงกับอะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นหมอน มันแข็งและมีกลิ่นนุ่นเก่า ๆ "อีกห้านาทีค่ะ..." เธอพึมพำ "วันนี้ลา ท่านประธานเซ็นแล้ว..."

"...เอ็งว่ากระไรนะ ท่านประธงประธานอะไรของเอ็ง"

แล้วมุ้งที่กางอยู่ก็ถูกกระชากออก แสงตะเกียงน้ำมันส่องเข้ามาเต็มหน้า ณดาหยีตา ยกมือขึ้นป้องแสง แล้วก็เห็นใบหน้าเด็กสาวคนหนึ่งก้มลงมามองใกล้ ๆ อายุราวสิบหกสิบเจ็ด ผมตัดสั้นทรงดอกกระทุ่มเหมือนในรูปถ่ายเก่า ๆ ที่เคยเห็นในพิพิธภัณฑ์ ห่มผ้าแถบสีกลีบมังคุดคาดอก นุ่งโจงกระเบนสีน้ำตาลหม่น ตากลมโตจ้องเขม็งมาที่เธอ

"ไอ้เถียร" เด็กสาวว่า "เอ็งละเมอฤๅ พูดจาภาษาอะไรของเอ็ง ภาษาฝรั่งฤๅ"

ณดากะพริบตาปริบ ๆ ฝันเหรอ เห้อ... ฉันคงอ่านบันทึกคุณหลวงมากเกินไป ไม่เป็นไร ฝันก็ฝัน เดี๋ยวก็ตื่น

"ขอโทษนะคะน้อง" เธอพูดอย่างสุภาพ "พี่ไม่รู้ว่าน้องเป็นใคร แต่ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหมคะ พี่ไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาเจ็ดปีแล้ว"

เด็กสาวผงะถอยไปครึ่งก้าว ตาเบิกกว้างกว่าเดิม "น้อง... พี่... คะ" เธอทวนคำ "ไอ้เถียร เอ็งเป็นอะไรไปวะ ผีเข้าฤๅ ฤๅว่าไข้ขึ้น" เธอยื่นมือมาแปะหน้าผากณดา "ก็ไม่ร้อนนี่หว่า"

"น้องคะ..."

"เลิกเรียกข้าว่าน้องเสียที ขนลุกไปหมดแล้ว!" เด็กสาวลูบแขนตัวเองป้อย ๆ "ข้าอีเอียดนะเว้ย อีเอียด! ที่เอ็งแย่งขนมเปียกปูนข้าไปกินเมื่อวานนั่นแหละ ลุกเดี๋ยวนี้ ถ้าป้าผินเดินมาถึงนี่ล่ะก็ หูเอ็งได้ยานลงไปถึงตาตุ่มแน่" พูดจบ เอียดก็ดึงแขนณดาลุกขึ้นนั่งด้วยแรงที่มากเกินขนาดตัว

ณดาลุกขึ้นยืนตามสั่งอย่างงง ๆ แล้วก็เกือบล้มหัวทิ่ม ไม่ใช่เพราะเวียนหัว แต่เพราะร่างกายรู้สึกแปลก ๆ จุดศูนย์ถ่วงผิดที่ไปหมด ขาสั้นลงหรือยาวขึ้นก็ไม่รู้ ไหล่กว้างขึ้นนิดหน่อย สะโพกแคบลง และมีบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยตรงไหนสักแห่ง แต่ ณดาไม่มีเวลาคิด เพราะเอียดเดินลิ่วนำออกไปแล้ว เธอก้มมองตัวเองแวบหนึ่ง เห็นผ้าสีน้ำตาลหม่นนุ่งพันอยู่ช่วงล่าง ท่อนบนเป็นเสื้อคอกลมผ้าฝ้ายแขนสั้นสีขาวที่ซักจนเกือบเป็นสีเทา ชุดย้อนยุค เธอคิด เหมือนชุดในละคร ฝันนี้ทุ่มทุนสร้างจริง ๆ

พอก้าวพ้นประตูห้อง ณดาก็ต้องหยุดยืนนิ่ง ฟ้ายังไม่สว่างดี หมอกบาง ๆ ลอยเรี่ยพื้นดิน กลิ่นดินชื้น กลิ่นควันไฟจากเตาถ่าน และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากที่ไหนสักแห่ง ทุกกลิ่นตีกันเข้ามาในจมูกพร้อมกัน ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นความฝัน

ด้านหน้าของเธอเป็นลานดินกว้าง มีเรือนไม้ชั้นเดียวหลังคามุงจากเรียงกันสามสี่หลัง เหมือนเรือนบ่าวแบบที่เธอเคยเห็นในหนังสือประวัติศาสตร์ ไกลออกไปมีเรือนครัวที่ควันไฟลอยโขมงออกมาจากช่องหลังคา มีผู้คนเดินไปมาวุ่นวาย

"เร็วเข้าไอ้เถียร!" เอียดหันมาตะโกน "มัวยืนเหม่ออยู่ได้"

ณดาเดินตามไปถึงเรือนครัวเป็นเรือนไม้โปร่งมีฝากั้นสามด้าน มีเตาดินเผาเรียงกันห้าหกเตา ในเรือนครัว มีหญิงร่างท้วมวัยห้าสิบเศษยืนเท้าสะเอวอยู่ ผมทรงดอกกระทุ่มสีดอกเลา ห่มผ้าแถบสีคราม ปากแดงก่ำด้วยหมาก มือหนึ่งถือทัพพีไม้อันใหญ่

"มาแล้วฤๅพ่อคุณ" หญิงร่างท้วมแค่นเสียง "นึกว่าจะนอนจนตะวันโด่งให้คุณหลวงท่านมาปลุกเองเสียแล้ว"

ณดาเดาว่านี่คือป้าผิน "ขอโทษค่ะ" เธอตอบตามความเคยชิน "พอดีนาฬิกาปลุกไม่ดัง"

ทั้งเรือนครัวเงียบกริบ ทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว ป้าผินจ้องหน้าณดานิ่ง "เมื่อกี้เอ็งว่า... ค่ะ? แล้วไอ้นาฬิกงนาฬิกาปลุงปลุกอะไรของเอ็งนั่นล่ะ มันอันใดกัน"

"เอ่อ... คือ... ไก่" ณดารีบแก้ตัวเท่าที่สมองจะคิดได้ "ไก่ไม่ขัน ไก่ตัวที่เคยขัน วันนี้มันไม่ขัน"

"ไก่มันขันมาสามรอบแล้วโว้ย!" เอียดแทรกขึ้นมา "ข้าได้ยินจนแสบแก้วหู"

ป้าผินจ้องหน้าเธออยู่นานจนณดาเหงื่อตก แล้วจู่ ๆ หญิงร่างท้วมก็หัวเราะออกมาจนตัวสั่นไปทั้งตัว "ไอ้เด็กบ้า สงสัยตกต้นมะม่วงเมื่อวานหัวไปกระแทกอะไรเข้าละสิ" ป้าผินเอาทัพพีเคาะหัวเธอเบา ๆ หนึ่งที "ตื่นให้เต็มตาแล้วไปตักน้ำมาใส่โอ่งให้เต็ม วันนี้คุณหลวงท่านมีแขกมากินข้าวเที่ยง น้ำในโอ่งไม่พอหุงหาแน่" แล้วป้าชี้ไปที่ไม้คานยาวเกือบเท่าตัวคนหนึ่งอัน กับถังไม้สองใบที่มีเชือกร้อยหูไว้

"บ่อน้ำอยู่ไหนเหรอ" ณดาหันไปถามเอียดที่เดินตามมาติด ๆ

"เอ็งไปตักทุกเช้าตั้งแต่สิบขวบ ยังจะมาถามข้าอีก"

"ก็... หัวกระแทกไง อย่างที่ป้าว่า"

เอียดหรี่ตามองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ชี้ไปทางหลังเรือนบ่าว "โน่น ข้างกอไผ่ เห็นรอกนั่นหรือไม่"

ณดามองตามนิ้วชี้ไป เห็นบ่อน้ำก่ออิฐทรงกลม ขอบสูงราวเอว มีเสาไม้สองต้นปักขนาบข้างกับคานพาดขวางด้านบน ห้อยรอกไม้และเชือกเส้นยาว ถัดไปมีกอไผ่ใหญ่โยกไหวตามลม

"ขอบใจนะ"

แสงอาทิตย์แรกของวันเพิ่งพ้นแนวกอไผ่ ส่องลงมาบนผิวน้ำในบ่อพอดี และน้ำที่ใสนิ่งนั้นก็สะท้อนใบหน้าหนึ่งขึ้นมา ใบหน้าที่ไม่ใช่ของเธอ เป็นใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่ง อายุน่าจะราวสิบเก้า หรือยี่สิบปี ผิวขาวจัดจนดูไม่เข้ากับคนที่ต้องตักน้ำทุกเช้า โครงหน้าเล็ก คางเรียวแหลม จมูกโด่งเป็นสันอย่างที่คนไทยส่วนใหญ่ไม่มี ดวงตาเรียวยาวแบบคนจีน แต่ตาดำกลับเป็นสีน้ำตาลอ่อนเกือบเหมือนสีน้ำผึ้ง ผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกนิด ๆ ขนตายาวงอนจนน่าอิจฉา และริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่ตอนนี้กำลังอ้าค้างอยู่

ณดากะพริบตา ชายหนุ่มในน้ำกะพริบตาตาม ณดาเอียงหน้าไปทางซ้าย ชายหนุ่มในน้ำเอียงหน้าไปทางซ้าย ณดายกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองช้า ๆ ชายหนุ่มในน้ำยกมือขึ้นแตะแก้ม มือเรียวยาวแต่มีรอยด้านตรงฝ่ามือ

"..."

"......"

"เอ่อ" ณดาพูดออกมา เสียงแหบห้าว และคราวนี้ เธอเห็นริมฝีปากชายหนุ่มในน้ำขยับตามเสียงนั้นเป๊ะ

ไม่

ไม่ ไม่ ไม่ ไม่

ณดาถอยออกจากขอบบ่อ ก้มลงมองตัวเอง แล้วเริ่มคลำไปทั่วร่างกาย ไหล่ ไหล่กว้างกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ก็ยังบางอยู่ แขน แขนเล็ก แต่มีกล้ามเป็นมัดแน่น ๆ เหมือนคนใช้แรงงาน เอว เอวคอดตรงลงมาไม่มีส่วนเว้า สะโพก สะโพกแบนราบ ต้นขา... มือเธอเลื่อนต่อลงไปสำรวจ แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่บางอย่างตรงกลางลำตัว

บางอย่างที่ไม่เคยมีอยู่ตรงนั้นมาตลอดสามสิบสองปี บางอย่างที่... มีรูปร่าง.... มือณดาค้างอยู่ตรงนั้น สมองที่ประมวลผลสัญญาสามภาษาได้ในหนึ่งคืน ตอนนี้ขึ้นข้อความเดียวเต็มจอ

ERROR

ณดาสะบัดมือออกอย่างรวดเร็วเหมือนจับโดนของร้อน แล้วเอามือทั้งสองข้างมาตะปบที่หน้าอกตัวเองด้วยความหวังสุดท้าย แบน แบนราบ แบนยิ่งกว่าถนน ไม่มี ไม่มีหน้าอก!!!

"กรี๊..." เสียงกรีดร้องพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ แต่ณดาตะครุบปากตัวเองไว้ทัน เสียงที่หลุดออกมาเลยกลายเป็นเสียงแปลก ๆ

"อึ๊ดดดดดดดด!!!"