แกล้งรักให้ได้รัก

เรื่องราวความรักต่างวัยของ 'พัชรนันท์ วรรณกานต์ หรือ โซล' หญิงสาวอายุยี่สิบหกปี ดันไปตกหลุมรักรุ่นพี่ที่อายุห่างกันถึง6ปีอย่าง 'ปภาวรินทร์ จุฬาลักษณ์ หรือ ข้าวหอม'

"ห๊ะ!! ดูตัว!?" นัยน์ตาคมแทบถลนออกมาจากเบ้า มือที่เกลี่ยริมฝีปากอวบอิ่มชะงักค้างกลางอากาศทันที
"อื้อ" ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักขึ้นลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ท ทำไมล่ะ? ทำไมต้องดูตัวด้วย นี่มันยุคไหนแล้วนะยังมีคลุมถุงชนอีกเหรอ?"
ไม่รู้ว่าข้าวหอมคิดไปเองไหม เธอรู้สึกเหมือนยัยโซลจะเป็นเดือดเป็นร้อนมากกว่าเธอซะอีก แถมดวงตาก็ถลึงขึ้นจนน่ากลัว
"ไม่ก็ไม่เชิงแบบนั้นหรอกโซล แต่ปีนี้พี่สามสิบสองแล้วนะ แฟนก็ไม่มีสักทีพ่อแม่พี่เขาอยากเห็นพี่เป็นฝั่งเป็นฝา และไม่ได้เกี่ยวกับว่าจะอยากอุ้มหลานด้วย พวกท่านคงกลัวพี่จะค้างเติ่งอยู่บนคานไม่มีใครเอาน่ะ โซลก็รู้ว่าสังคมต่างจังหวัดเขาแต่งงานกันไวจะตาย"
พัชรนันท์พยักหน้าตาม เธอไม่ได้เห็นด้วยหรอกแต่สิ่งที่พี่ข้าวพูดมันก็ถูกต้อง พอขึ้นเลขสามไปแล้วอะไร ๆ มันก็ยากไปหมด
"นี่แหละพี่ถึงไม่อยากกลับบ้านไง กลับไปก็ต้องไปรู้จักไปคุยกับใครก็ไม่รู้" แค่คิดว่าต้องไปนั่งคุยหรือไปเที่ยวกับคนแปลกหน้า ข้าวหอมก็อยากจะร้องไห้ออกมาแล้ว
"งั้นเอาแบบนี้ไหมคะ...ให้โซลไปด้วย" ร่างสูงขมวดคิ้วแน่นราวกับกำลังใช้ความคิด
"หื้มม? ยังไงนะ?"
"ให้โซลกลับบ้านด้วย โซลจะเป็นแฟนพี่ข้าวให้เอง"