คนโปรดของไทเกอร์

นี่มันพรหมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่วะ !


"พี่จะพิสูจน์ให้โปรดเห็น... ว่าพี่ดูแลโปรดได้... อ่า พี่รักโปรดนะเว้ย..."



"ตรงนี้ผิดนะครับ พี่ไทเกอร์" เสียงหวานที่ติดจะดุและเฉียบขาดของคนโปรดดังขึ้นเบา ๆ มือเล็กจับปากกาหมึกสีแดงขีดเส้นใต้ประโยคภาษาอังกฤษในรายงานบนโต๊ะ "ผมบอกแล้วไงครับว่าโครงสร้างประโยคนี้พี่เขียนแบบนี้ความหมายเพี้ยนหมดเลยนะครับ แก้ใหม่เลยครับ"

คนโปรดในโหมดติวเตอร์สุดโหดขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรองแสงจ้องข้อผิดพลาดบนกระดาษอย่างเอาจริงเอาจัง รังสีความดุแผ่ซ่านจนเด็กนักศึกษาโต๊ะข้าง ๆ ยังต้องลอบกลืนน้ำลาย

แต่สำหรับลูกศิษย์ตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รังสีความดุนั้นกลับไม่มีผลแม้แต่น้อย

"ครับ... พี่เข้าใจแล้วครับ คนโปรด" เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนจนแทบกลายเป็นน้ำเชื่อม ร่างสูงโปร่งของคุณชายไทเกอร์ในชุดนักศึกษาที่วันนี้ติดกระดุมเรียบร้อยอย่างน่าประหลาด กำลังนั่งเท้าคางด้วยมือทั้งสองข้าง ข้อศอกตั้งอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาเอียงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบสีนิลไม่ได้สนใจรอยปากกาแดงบนกระดาษเลยแม้แต่นิดเดียว หากกำลังทอดมองใบหน้าหวาน ๆ ของติวเตอร์ตัวน้อยด้วยแววตาหยาดเยิ้ม

ใช่... เยิ้มเสียจนแทบจะมีน้ำผึ้งหยดออกมาจากดวงตาอยู่รอมร่อ

"เข้าใจก็รีบลบแล้วแก้สิครับ จะมานั่งจ้องหน้าผมทำไม หน้าผมไม่มีคำตอบให้หรอกนะ" คนโปรดบ่นอุบอิบ พวงแก้มใสเริ่มซับสีเลือดขึ้นมาจาง ๆ เมื่อถูกสายตาคลั่งรักจ้องมองในระยะประชิดไม่วางตา

"ก็หน้าหนูน่ามองกว่าตัวหนังสือยึกยือพวกนี้นี่นา..." ไทเกอร์ตอบหน้าตาย ริมฝีปากหยักลึกระบายยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยว "โปรดว่าไง พี่ก็ว่าตามนั้นแหละครับ ติวเตอร์สั่งให้แก้ตรงไหน พี่ไทเกอร์ก็จะแก้ให้เนี้ยบกริบเลย"

ว่าพลางยอมหยิบลิควิดเพเปอร์ขึ้นมาลบคำผิดอย่างว่าง่าย ไม่โวยวาย ไม่มีอาการกระแทกปากกาทิ้ง หรืออาการหงุดหงิดงอแงเหมือนเมื่อสัปดาห์ก่อน ๆ อีกต่อไป ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาเขียนตัวอักษรลงไปใหม่ด้วยความตั้งใจ แม้ลายมือจะยังไก่เขี่ยอยู่บ้าง ทว่าภายในใจของเสือที่สิ้นลายกลับกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

แม่งเอ๊ยยย... ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ!


ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ