จงเรียกข้าว่าเสด็จอาสะใภ้เถอะ! (เล่มเดียวจบ)

สำหรับเฉินเว่ยเซียว ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการที่ผู้คนต่างหวาดกลัว จนลอบขนานนามว่า ‘พญายมเดินดิน’ กลับมีปณิธานในเรื่องความรักอย่างแน่วแน่
"รักแท้ ข้าต้องแย่งชิง! รักไม่จริง ถึงค่อยเสียสละ!"
-------------------------------------------------------------
เบื้องล่างมืดมิดจนมิอาจหยั่งเห็นก้นเหว สายฝนยังคงเทกระหน่ำ หยาดน้ำไหลผ่านใบหน้าและเส้นผม ทำให้ลำต้นไม้ที่นางยึดเกาะลื่นขึ้นทุกขณะ จนแทบมิอาจประคองร่างไว้ได้
อวี้เฉียวอีก้มมองเหวลึกเบื้องล่าง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ที่ตนเกาะอยู่ สีหน้าพลันบิดเบี้ยว หากปล่อยมือ นางคงได้กลายเป็นศพไร้ญาติอยู่ก้นเหวเป็นแน่!
ขณะที่กำลังขบคิดหาหนทางเอาชีวิตรอดเฮือกสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นกลับดังขึ้นเหนือศีรษะ อวี้เฉียวอีรีบเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพบเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ริมหน้าผา
ท่วงท่าของเขาสงบนิ่ง ราวกับมิได้เห็นว่ามีคนกำลังแขวนชีวิตอยู่เหนือเหวลึกตรงหน้า หรือถึงเห็นแล้วก็ไม่คิดจะใส่ใจแม้แต่น้อย
"โอ้... ดูเหมือนคุณหนูสี่จะตกที่นั่งลำบากเสียแล้ว"
น้ำเสียงทุ้มต่ำดังฝ่าสายฝนมา แฝงแววหยอกเย้าอันน่าหมั่นไส้ไว้อย่างเต็มเปี่ยม อวี้เฉียวรู้สึกหน้ามืด แต่ไม่รู้ว่าเพราะจะหมดกำลังหรือโมโหคนด้านบนกันแน่
"อยากให้เปิ่นหวางช่วยหรือไม่?"
อวี้เฉียวอีชะงักงัน ก่อนฝืนเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยความยากลำบาก นางจะตกลงไปแล้วนะเขายังจะถามทำไมกันช่วยนางสิเจ้าคนบ้า!
บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์ดำสนิท ปักลายมังกรเงินห้าเล็บไว้ตรงอกถึงมืดแต่สีเงินกลับเด่นชัดเจน มือข้างหนึ่งไพล่อยู่เบื้องหลัง ส่วนอีกข้างถือกระบี่เล่มใหญ่หนักอึ้งราวหกชั่ง แม้สายฝนจะกระหน่ำไม่ขาดสายและท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทร์ ทว่าท่วงท่าอันสง่างามกับกลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกลับทำให้เขาโดดเด่นเหนือผู้ใด
อวี้เฉียวอีจ้องมองบุรุษตรงหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตะลึงงันไป กเพราะจำได้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใครเขาคือเฉินเว่ยเซียว!
ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการ บุรุษที่นางเพิ่งตัดสินใจเลือกให้เป็นสามีเมื่อไม่สองชั่วยามก่อน สวรรค์ช่างชอบกลั่นแกล้งนางนักพบกันในรอบสองปีนางก็มีสภาพไม่ชวนมองที่สุด!
แต่เหนือสิ่งอื่นใดในยามที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย บุรุษที่นางคิดจะฝากอนาคตไว้ด้วยกลับปรากฏกายขึ้นตรงหน้า ทว่าถ้อยคำแรกที่เขาเอ่ยกลับกวนโทสะจนนางแทบอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องรอให้ตกลงไปตายอยู่ก้นเหวให้เจ็บก่อนตาย!
ดีจริง ๆ ดีมากเลย!
อวี้เฉียวอีกัดฟันกรอด ดวงตาคู่งามฉายแววขุ่นเคือง แม้ร่างจะห้อยอยู่เหนือเหวลึก ชีวิตแขวนอยู่กับต้นไม้เพียงต้นเดียว แต่นางยังอดนึกบริภาษบุรุษตรงหน้ามิได้ แต่นางจะมีทางเลือกอันใดได้อีก นอกจากกลืนโทสะลงท้องแล้วเสแสร้งเป็นไม่โกรธ
"คงต้องรบกวนเสด็จอารองแล้วเพคะ"
อวี้เฉียวอีฝืนส่งยิ้มบิดเบี้ยว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยเกินจริง ศักดิ์ศรีเป็นสิ่งที่คนเราพึงรักษา แต่ก่อนจะรักษาศักดิ์ศรี อย่างน้อยนางก็ต้องรักษาชีวิตตนเองให้รอดเสียก่อน
ส่วนบุรุษตรงหน้าผู้นี้ แม้จะน่าหมั่นไส้จนอยากกระโจนเข้าไปกัดสักคำ ทว่าหากเขายอมช่วยนางขึ้นมาได้ ต่อให้ต้องก้มหัวให้พญายมเดินดินผู้นี้สักครั้ง นางก็ยอม!
"ก็นับว่ารู้จักที่ต่ำที่สูงอยู่บ้าง"
เฉินเว่ยเซียวเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนโน้มกายลงไปคว้ามือเล็กของอวี้เฉียวอีที่เกาะกิ่งไม้อยู่ริมปากเหว เพียงออกแรงดึงหนึ่งในสี่ส่วนที่เขามี ก็ฉุดร่างบอบบางขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ราวกับคนที่เพิ่งแขวนชีวิตอยู่เหนือเหวลึกเมื่อครู่มิใช่สตรี แต่เป็นเพียงลูกแมวตัวหนึ่งที่พลัดตกลงไปในหลุมเท่านั้น
"ขอบพระทัยเสด็จอารองที่ทรงช่วยเหลือเพคะ"
ทันทีที่เท้าแตะพื้น อวี้เฉียวอีก็ทรุดฮวบลงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเขา หากผู้ใดผ่านมาเห็นภาพนี้เข้า คงนึกว่าคุณหนูสี่แห่งสกุลอวี้ซาบซึ้งในพระคุณของชินอ๋องผู้สำเร็จราชการจนถึงกับคุกเข่าขอบพระทัย ทว่าความจริงมีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าตนหมดเรี่ยวแรงจนขาแทบไร้ความรู้สึกแล้วต่างหาก
ซาบซึ้งใจหรือ?