เรื่อง อาทิตย์ทอฟ้า

กรุงเทพมหานครในยามเย็นช่างเป็นภาพที่น่าอึดอัดจนแทบไร้อากาศหายใจ ท้องฟ้าสีเทามืดครึ้มมัวด้วยควันพิษ ละอองฝนปรอยลงมาอย่างไม่ขาดสายจนบรรยากาศเปียกปอน ไม่ต่างอะไรจากจิตใจของนภัสนักเขียนหนุ่มจากสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ที่เพิ่งถูกความจริงอันโหดร้ายบดขยี้จนทั้งชีวิตและจิตใจแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีจากปัญหาที่ไม่มีวันจบสิ้น ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็ตาม

เสียงทุบประตูอย่างรุนแรงดังสนั่นลั่นบานไม้หนาของห้องพักในอพาร์ตเมนต์ ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียกเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงแสนเกรี้ยวกราดของศรันย์ อดีตคนรักที่เคยสัญญาว่าจะดูแลกันตลอดไปถึงขั้นที่คิดจะแต่งงานกัน แต่ในวันนี้กลับกลายเป็นฝันร้ายที่คอยตามรังควานหลอกหลอนนภัสไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่หน้าตึกสำนักพิมพ์ยันประตูห้องพักส่วนตัวมาแรมเดือนตั้งแต่วันที่นภัสตัดสินใจเดินออกมาหลังเจ็บปวดกับอีกฝ่ายมานาน

"นภัส! เปิดประตู! อย่ามาทำเป็นซุกหัวอยู่แต่ในห้องนะ!" เสียงทุ้มต่ำติดหงุดหงิดของศรันย์ดังทะลุเข้ามา

"เลิกเล่นละครน่ารังเกียจได้แล้วนภัส! คิดว่าทำตัวเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายแล้วพี่ศรันย์เขาจะสงสารหรือไง? น่าสมเพช!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันบาดหูของซิน แฟนหนุ่มคนใหม่ที่คอยตามราวี คุกคาม และตอกย้ำสร้างความอับอายใส่นภัสอย่างสะใจ

ถ้อยคำทิ่มแทงและเสียงขู่คุกคามคอยบั่นทอนสติสัมปชัญญะของนภัสจนหมดสิ้น ร่างโปร่งสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและเหนื่อยล้า หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มสองข้างอย่างเงียบเชียบ เขายกมือขึ้นปิดหู ย่อตัวลงซบกับพื้นห้องเย็นชืดอย่างไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน จิตใจที่เคยแกร่งพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ต่อให้เขาต่อต้านสองคนนั้นมากแค่ไหน สุดท้ายก็จบลงแบบเดิม เขาเหนื่อย... เหนื่อยจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความอึดอัดนี้อีกต่อไป


....


ในยามที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินนภัสไปทั้งตัวเป็นเวลาเกือบชั่วโมง เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรองพร้อมการปรากฏตัวของอลิน เพื่อนสนิทสาวที่รับรู้เรื่องราวความเจ็บปวดทั้งหมด อลินรีบตรงเข้ามากางแขนปกป้องและจัดการสลัดคนใจร้ายสองคนนั้นออกไปจากหน้าห้องด้วยความเด็ดขาด เธอรีบเข้าไปด้านในทันทีที่สองคนนั้นกลับไปพร้อมกวาดสายตามองหาเจ้าของห้อง ก่อนจะตรงเข้าไปรวบร่างของเพื่อนรักเข้ามากอดไว้แน่นด้วยความสงสารจับใจ

อลินดันตัวออก มองใบหน้าหวานซีดเซียวและแววตาที่แลดูว่างเปล่าเหมือนคนไร้ชีวิต เธอคิดว่าหากนภัสได้พักและทำงานอยู่ที่บ้านไม่ต้องพบเจอศรันย์กับซิน เพื่อนของเธอจะดีขึ้นแต่สุดท้ายเธอคิดผิด อลินถอนหายใจยาวด้วยความห่วงใยขณะมองสิ่งที่เธอหยิบออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะตัดสินใจยื่นตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินสู่เชียงใหม่พร้อมสมาร์ตโฟนเครื่องใหม่ที่มีเบอร์ที่เธอเปิดใหม่ให้นภัส นี่คงเป็นวิธีสุดท้ายแล้วที่จะช่วยเพื่อนเธอได้

"ไปซะนภัส... ไปพักผ่อนให้พอที่ใหม่ที่ไม่ใช่ที่นี่ ลมหนาวบนดอยช่วยเยียวยาใจแกเอง" อลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "ไปหลบความวุ่นวาย เลิกสนใจคนพวกนั้น ไร่นี้เป็นของพี่ชายฉันเอง เขาชื่อ อคิน เขาจะคอยดูแลแกอย่างดี รับรองว่าที่นั่นจะไม่มีใครตามไปทำร้ายแกได้อีกแน่นอน"

นภัสก้มมองสมาร์ตโฟนและตั๋วเครื่องบินในมือ แม้ความเจ็บปวดในอกยังคงรุนแรงแทบฉีกขาด แต่ความเหนื่อยล้าเกินรับมือทำให้เขาตัดสินใจก้าวออกจากมรสุมชีวิต มุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งผืนหมอกห่มดอยสูงตามคำแนะนำของเพื่อนสนิท


...


ภาพตัดมายังดินแดนขุนเขาแห่งภาคเหนือ ท่ามกลางสายหมอกสีขาวจัดที่ลอยเอื่อยปกคลุมไปทั่วทิวเขาและอากาศที่เย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว นภัสก้าวลงจากรถโดยสารด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าหวานซีดเซียว ดวงตาคู่สวยแดงช้ำจากการร้องไห้ตลอดการเดินทางไกล ความทรงจำอันเลวร้ายในเมืองหลวงยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่ต่างจากเงา

ทว่า ความเงียบสงบและเสียงลมพัดผ่านพงไพรกลับช่วยบรรเทาความอึดอัดลงไปได้ชั่วขณะ และในยามที่นภัสกำลังยืนเคว้งคว้างอยู่นั้นเอง ความเงียบงันอันสงบสงัดก็ถูกแทนที่ด้วยเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งลงจากรถกระบะตอนเดียวก้าวเดินตรงเข้ามาหาเขา

อคิน... พี่ชายของอลิน ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยติดจะดุดันตามประสาคนอยู่ไร่อยู่สวนมาทั้งชีวิต ทว่าใต้คิ้วหนานั้น ดวงตาคมมืดสนิทกลับฉายความนุ่มนวลและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มจ้องมองร่างผอมบางที่เปรียบเสมือนแก้วตาแตกสลายตรงหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ผุดขึ้นในหัวใจตั้งแต่แรกเห็น โดยที่นภัสไม่มีทางรู้เลยว่า... อคินสนใจในตัวเขาตั้งแต่แรกพบ

"เดินทางมาเหนื่อยๆ รถราคงโยกเยกน่าดู" เสียงทุ้มต่ำกังวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แข็งทื่อแต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด

"อ่า..." ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้มลงยกกระเป๋าเดินทางใบของนภัสขึ้นอย่างไม่ยากเย็น แล้วหันหลังเดินนำไปยังรถโดยไม่ลืมหันมามองนภัสอีกครั้ง

"ตามผมมาเถอะ ทางนี้อากาศเย็น เดี๋ยวผมต้มชาร้อนๆ ให้จิบแก้หนาว"

นภัสก้มมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินนำทางไปอย่างมั่นคง ความรู้สึกหวาดระแวงจากเมืองหลวงค่อยๆ คลายลงทีละน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยปากอวดอ้าง ไม่มีคำหวานเคลือบยาพิษ แต่แสดงออกผ่านการกระทำอันเงียบเชียบและจริงใจ


...


ภายในเรือนไม้สักอบอุ่นฝั่งเรือนรับรองแขก กลิ่นหอมจางๆ ของชาคั่วสดลอยกรุ่น อคินบรรจงรินน้ำชาอุ่นจัดลงในแก้วเซรามิกแล้ววางตรงหน้าแขกผู้มาเยือน ดวงตาคมมืดสนิทมองนภัสด้วยความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งขรึม

"ห้องพักอาจจะไม่ได้หรูหราเหมือนในเมือง... แต่รับรองว่าเงียบสงบพอที่จะไม่มีใครมารบกวนเธอได้แน่" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเกราะคุ้มภัยชั้นดีที่นภัสตามหามานาน

"ขอบคุณครับคุณอคิน... ผมแค่อยากหาที่หลบมุมเงียบๆ สักพัก" นภัสเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของไร่ ชายหนุ่มฝืนยิ้ม ช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูเปราะบางเสียจนคนมองรู้สึกปวดใจแปลกๆ

อคินทอดสายตามองนภัสนิ่ง เนิ่นนานก่อนที่ริมฝีปากหยักจะคลี่ยิ้มจางๆ พร้อมคำพูดแข็งทื่อแต่อบอุ่นที่ทำให้นภัสรู้สึกเหมือนหัวใจที่ตายด้านไปแล้วกลับมามีชีวิตชีวาเล็กน้อย

"อย่าคิดฟุ้งซ่าน อยู่บนนี้... ปล่อยให้ลมมันพัดพาความวุ่นวายทิ้งไปบ้างก็ได้"

ช่วงเวลาหนึ่งเดือนแห่งการลาพักร้อนเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ อคินคอยดูแลและปกป้องนภัสตามคำขอของน้องสาวอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง การกระทำตรงไปตรงมาและมั่นคงของชายหนุ่มร่างใหญ่ คอยรดน้ำให้หัวใจที่แห้งเหี่ยวของนักเขียนหนุ่มเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา นภัสค่อยๆ เปิดใจรับความรักครั้งใหม่ที่ละมุนละไมและอบอุ่นกว่าครั้งไหนๆ

ทว่า เส้นทางความรักครั้งนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เมื่ออุปสรรคมากมายเริ่มคืบคลานเข้ามาท้าทาย ทั้งจากการตามมารังควานไม่เลิกราของอดีตคนรักเก่าที่ไม่ยอมปล่อยมือจากใครเลย และพลอยฝัน ลูกสาวของกำนันเจ้าของไร่ข้างๆ ที่คอยตามหึงหวงอคินและพยายามกลั่นแกล้งนภัสทุกวิถีทาง ตลอดจนบททดสอบความมั่นคงของหัวใจกับระยะทางที่ห่างไกล เมื่อนภัสต้องเดินทางกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ

แต่ด้วยความเชื่อมั่นและการจับมือกันไว้แน่น ท่ามกลางขุนเขาและสายลมหนาวที่เป็นพยาน ทั้งสองจะฝ่าฟันทุกมรสุมอุปสรรค จนกระทั่งได้กลับมาพบกับ 'บ้าน' ที่แท้จริงหรือไม่ บ้านที่มีอ้อมกอดของอคินคอยปกป้องไปตลอดกาล







ติดตามต่อในเล่ม

* การเปิดใจ: ความเงียบขรึมแต่อบอุ่นของอคินที่จะค่อยๆ ซ่อมแซมหัวใจอันแตกสลายของนภัส

* อุปสรรคความรัก: การตามมาขัดขวางของศรันย์และซิน ร่วมถึงความวุ่นวายจากคนในท้องถิ่น

* บทสรุป: ระยะทางและความห่างไกลจะไม่ใช่อุปสรรค เมื่อหัวใจสองดวงสลักชื่อของกันและกันไว้อย่างสมบูรณ์