เรื่องสั้นชุด หลายปีที่เชียงคาน

ผู้เขียนได้ไปทำงานในรีสอร์ตใหญ่ริมแม่น้ำโขงที่อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
นับเป็นการใช้ชีวิตในอีสานครั้งแรก ดังนั้นจึงตื่นตาตื่นใจกับผู้คนและสิ่งแวดล้อมเป็นอันมาก
แม้ว่าจะเคยสัมผัสผิวเผินกับหลายเมืองในอีสานมาบ้างแล้วก็ตาม

ผู้เขียนมาอยู่ในรีสอร์ตห่างจากเมืองหลวง ๕๕๓ กิโลเมตร แต่ก็ไม่เกิดความรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลย
เพราะแค่เข้าเมืองเลยก็สามารถบินกลับกรุงเทพฯ ได้ใน ๑ ชั่วโมง
หรือจะนั่งรถทัวร์ก็มีจากอำเภอเชียงคาน (ห่างรีสอร์ตแค่ ๓ กิโลเมตร ถึงคืนละ ๓ - ๔ บริษัทรถ)
อยู่ที่นี่พูดโทรศัพท์มือถือชัดเสียกว่าพูดในกรุงเทพฯ ดูโทรทัศน์ได้ทุกช่องรวมทั้ง Netflix ใช้อินเทอร์เน็ตได้
พูดคุยกับเพื่อนๆ ในยุโรปด้วยโทรศัพท์มือถือรู้เรื่องกันดีและอย่างสบายอกสบายใจ

ที่สำคัญคือที่เชียงคานน้ำจะไม่มีวันท่วมและรถจะไม่มีวันติดแบบกรุงเทพฯ อะฮ่า!

ไปอยู่เชียงคานจึงเหมือนไปอยู่ต่างประเทศ
อย่างนี้แล้วจะไม่ให้ผู้เขียนตื่นตาตื่นใจจนต้องนำเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟังได้อย่างไรเล่า