รอยรักร้าว ‘My Sweetheart’

รอยบาดหมางในอดีตทำให้คนสองคนหันหลังให้กัน
จนกระทั่งวันหนึ่ง...โชคชะตาก็นำพาคนทั้งสองกลับมาเจอกันอีกครั้ง
‘ขนมต้ม’ จานเดียวผสานรอยร้าวเล็กๆ นั่นได้
"เอาไป แล้วไสหัวไปซะ" ธนบัตรปึกใหญ่ถูกปาใส่ซีกหน้าข้างซ้ายของปิ่นปัก น้ำตาเม็ดเล็กไหลริน เธอมองแผ่นหลังกว้างผู้ชายตัวใหญ่ตรงหน้า รู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังฉุดรั้งเธอลงไป ดำดิ่งสู่ห้วงเหวที่มืดสนิท
ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีแม้เสียงวิงวอน
"ได้ค่ะ ตามนั้น" ปิ่นปักกลั้นใจพูด มือเรียวเล็กวางแนบแผ่นหน้าท้อง เธอหมุนตัวเดินหนี ไม่ได้แตะต้องธนบัตรใหม่เอี่ยมที่หล่นกระจายเกลื่อนพื้นแม้แต่แบงก์เดียว
"ถ้าเธอโผล่หน้ามาให้ฉันเห็น ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง"
เวคินตะโกนตามหลัง เรียวปากเม้มแน่น มือกำจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน
ใบหน้านองน้ำตา แต่ปลายคางของปิ่นปักเชิดขึ้น เป็นความทระนงครั้งสุดท้ายแม้หัวใจของเธอจะแหลกละเอียด
"ได้ค่ะ คุณคินก็เช่นกัน อย่ากลับมาให้ปิ่นเห็นหน้าล่ะ"
เพล้ง!! เสียงอะไรบางอย่างตกกระทบพื้นไม่หยุด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของปิ่นปักลดลง