นางเอกขอเปลี่ยนใจมารักนายพลตัวร้ายธงเขียว 70's

พระเอกความจำเสื่อม ทำให้นางเอกที่รักเขามากพยายามอยู่เคียงข้าง เพื่อรอวันที่เขาจะกลับมาจำทุกอย่างได้ ในขณะที่เขากลับเรียกหาแต่ผู้หญิงคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เธอคือภรรยาของเขา ปีแล้วปีเล่า ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจ
โยนทิ้งแม่ง! นิยายแบบนี้ ให้อีตานี่มาเป็นพระเอกได้ยังไง สำนึกผิดทีหลัง เหอะ! ช้าเกินไปแล้ว!
แค่อ้างว่าความจำเสื่อม นางเอกก็โง่ยอมให้อภัยเนี่ยนะ
ทำไมถึงไม่เลือกตัวร้ายที่แอบรักนางเอกมาตั้งแต่แรกกันล่ะ
เขาทำเรื่องร้ายกาจต่าง ๆ นานา ก็เพราะเห็นว่าพระเอกทำให้นางเอกไม่มีความสุข
‘ทำไมตัวร้ายแสนดีธงเขียวขจีขนาดนี้ถึงไม่ได้เป็นพระเอก’
เขาดีกว่าทุกอย่าง เป็นนายพล หล่อเหลา รักเดียวใจเดียว
ในตอนนั้นเองคุณหมออาสาในพื้นที่สงครามที่กำลังอ่านนิยายเพิ่งจบ ก็ได้ยินเสียงไซเรนเตือนภัยให้รีบหลบในที่กำบัง แต่ช้าเกินไป เพราะเธอดันโดนเศษปูนกระเด็นฟาดศีรษะจนสมองน่าจะเละ

เธอกลายเป็นซ่งหว่านฉิง นางเอกที่น่าสมเพชเวทนาคนนั้น
จะบ้าเหรอ!? ใครจะไปเอาพระเอก ในเมื่อตัวร้ายที่ชื่อว่ากู้จิ่งเจิงดีกว่าในทุก ๆ ด้าน
ถ้าอย่างนั้นเธอก็ขอเป็นนางเอกที่เปลี่ยนใจมากรักตัวร้ายก็แล้วกัน!!!
.......
"พี่คะ! ถึงเราจะไปไม่ถึงขั้นนั้น แต่ว่าพี่ต้องรับผิดชอบฉันนะคะ"
"ห๊ะ!? เธอ...ไม่เสียใจหรือไม่โกรธพี่เหรอ ที่พี่เกือบขืนใจเธอ"
"ฉันคิดว่าเมื่อครู่ไม่ใช่การขืนใจนะคะ"
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะเอ่ยเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ด้วยน้ำเสียงซุกซน ไร้แววตาแห่งการตัดพ้อต่อว่า หรือความโกรธแค้นของผู้หญิงที่ถูกกระทำชำเรา ต่อให้ยังไปไม่ถึงขั้นนั้นตามที่เธอบอก แต่มันก็เกือบมาก ๆ แล้ว ซึ่งเธอเป็นฝ่ายเสียหายอย่างร้ายแรงถึงขั้นที่ถ้าย้อนกลับไปในช่วงที่ทหารแดงเรืองอำนาจ เธออาจถูกจับไปแห่ประจานความชั่วได้ด้วยซ้ำ
"รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา"
"ก็ฉันยอมจริง ๆ เพราะพี่ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ฉันไม่เคยทำกับกู้จิ่งเหยียนมาก่อน พี่เป็นจูบแรกของฉัน เป็นคนแรกที่ได้แตะต้องร่างกาย แถมเห็นทั้งหมด แม้แต่...เกือบจะ...ประสานร่างกันแล้ว จะให้ฉันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง"
กู้จิ่งเจิงยังยืนอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องอยู่ที่เธอทุกฝีก้าว หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้อีกครั้งจนเหลือระยะห่างเพียงหนังสือสามเล่มที่กอดไว้แนบอกคั่นกลาง แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจนริมฝีปากอยู่ใกล้ใบหูของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดลงบนผิวที่เพิ่งจะหายร้อนไปได้ไม่นาน
"ฉันชอบมากเลยนะคะ ตอนที่พี่สัมผัสฉันน่ะ"
เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาราวกับลมพัดผ่าน ทว่ากลับกระแทกเข้าที่อกของนายทหารหนุ่มรุนแรงยิ่งกว่ากระสุนปืนใหญ่ หัวใจที่เพิ่งสงบลงกระตุกวูบเหมือนจะหยุดเต้นไปเสียเฉย ๆ