เหมียวเหมียวจอมขี้เกียจคือภรรยาของข้า

ในจวนเสนาบดีใหญ่แห่งแคว้นเฉิน ผู้คนต่างรู้ดีว่า เหวยจิ่นหลิน คุณชายสามผู้เกิดจากภรรยาเอก เป็นบุตรชายคนโปรดที่คุณชายใหญ่และเหล่าพี่น้องต่างมารดาจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ เขาเป็นคนสุขุม เยือกเย็น และไม่เคยเปิดใจให้สตรีใด นอกเสียจาก… เสี่ยวส้ม แมวจรจัดขนนุ่มฟูสีส้มทองที่เขาเก็บมาเลี้ยงด้วยความสงสารเมื่อครึ่งปีก่อน

ชีวิตของเสี่ยวส้มนั้นสบายยิ่งกว่าสิ่งใด วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากตากแดด นอนกลิ้งบนหมอนนุ่ม และรอให้คุณชายสามป้อนเนื้อปลาชิ้นโต

จนกระทั่งคืนวันเพ็ญคืนหนึ่ง… ขณะที่เสี่ยวส้มกำลังนอนเหยียดขาอยู่บนหลังคาท้ายจวน กลิ่นหอมแปลกประหลาดก็ลอยมาตามลม ลูกท้อเซียนสีชมพูประกายทองซึ่งร่วงหล่นมาจากสรวงสวรรค์ตกลงมาตรงหน้าพอดี ด้วยความตะกละและคิดว่าเป็นขนมกินเล่น เสี่ยวส้มจึงใช้อุ้งเท้าตะปบแล้วกลืนกินมันลงท้องจนหมดทันที

ความร้อนประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง กระดูกและกล้ามเนื้อขยายออก ร่างแมวส้มค่อยๆ สลายหายไป กายเนื้อของหญิงสาวงามหยาดเยิ้มกำเนิดขึ้นแทนที่ ผลฤทธิ์ของท้อสวรรค์นี้คือการผลัดเปลี่ยนเผ่าพันธุ์ถาวร… นางกลายเป็นมนุษย์อย่างเต็มตัวและไม่อาจกลับคืนสู่ร่างแมวได้อีกต่อไป

ด้วยความมึนหัวและง่วงงุน เสี่ยวส้มในร่างมนุษย์เดินโซเซกลับเข้าห้องนอนของคุณชายสาม ก่อนจะฟุบหลับไปข้างกายเขาบนเตียงนอนหนานุ่ม

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น…

"กรี๊ดดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องของสาวใช้ประจำเรือนดังลั่นไปทั่วทั้งจวน เสี่ยวส้มงัวเงียตื่นขึ้นมา หมายจะส่งเสียงเหมียว ขู่อย่างหงุดหงิดที่โดนปลุก แต่น้ำเสียงที่หลุดออกจากปากกลับกลายเป็นเสียงกังวานหวานของหญิงสาว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเหวยจิ่นหลินลืมตาขึ้นมา เขากลับพบหญิงสาวนางหนึ่งในสภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าซ่อนอยู่ใต้ผ้านวมผืนเดียวกับเขา

"เจ้าเป็นใคร แล้วเสี่ยวส้มของข้าหายไปไหน"

เหวยจิ่นหลินตวาดลั่น ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและโทสะ

เสี่ยวส้ม หรือในตอนนี้คือ หลินเหมียวเหมียว มองมือคู่สวยของตนเองด้วยความตื่นตะลึง นางกลายเป็นคนไปเสียแล้ว แถมยังนอนอยู่บนเตียงเดียวกับบุรุษมนุษย์ที่เคยเป็นเจ้าของนางอีกด้วย

เรื่องราววุ่นวายลุกลามอย่างรวดเร็ว เมื่อข่าวนี้ไปถึงหูของเสนาบดีใหญ่ผู้เป็นบิดาและเป็นนายใหญ่ของจวน เพื่อรักษาเกียรติของจวนเสนาบดี สมรสพระราชทานจึงถูกประทานลงมาอย่างรวดเร็ว โดยที่ทั้งสองฝ่ายต่างปฏิเสธไม่ได้แม้แต่น้อย…