ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของอ๋องทรราช

Part หนิงเยว่
ซูหนิงเยว่ ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างคุณหนูรองผู้ขี้โรค
คู่หมั้นหมายของ เซียวจิ้น อ๋องทรราชผู้กุมอำนาจทหารครึ่งค่อนแคว้น
ในนิยายต้นฉบับ นางคือ 'แสงจันทร์ขาว' ที่จะต้องถูกพี่สาวต่างมารดาจุดไฟเผาทั้งเป็นในอีกสามสิบวันข้างหน้า
กลายเป็นชนวนเหตุให้เซียวอ๋องคลุ้มคลั่งสังหารผู้คนนับพันจนแผ่นดินนองเลือด!
ใครต่อใครต่างบอกว่าเขารักนางปานดวงใจ
มีเพียงนางที่รู้ดีว่าภายใต้ความอ่อนโยนทะนุถนอมนั้น คือกรงขังไร้ทางออกของบุรุษผู้ยึดติดจนน่าขนลุก!
.
.
Part เซียวจิ้น
คืนสุดท้ายก่อนออกเดินทางไปราชการนอกเมือง
กวางน้อยที่เคยเอาแต่ถอยหนี กลับเป็นฝ่ายยกแขนขึ้นโอบกอดแผ่นหลังของเขาไว้แน่นเป็นครั้งแรก
"คืนนี้ข้างนอกหนาวนักเพคะ ท่านอ๋อง... กอดหม่อมฉันไว้แน่น ๆ เถิดเพคะ"
เซียวจิ้น หลงคิดว่าอ้อมกอดนั้นคือการยอมเปิดใจรับเขาเข้ามา
เขาควบม้าศึกกลับเมืองหลวงด้วยหัวใจที่อิ่มเอม หวังจะกลับมาขอพระราชทานเลื่อนฤกษ์วิวาห์ให้เร็วขึ้น
ทว่าสิ่งที่รอรับเขาอยู่ในคืนสิบห้าค่ำ... กลับเป็นทะเลเพลิงที่เผาผลาญเรือนพักของนางจนพังถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา!
อ๋องหนุ่มผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาแม้ยามถูกคมดาบแทงทะลุเกราะ
กลับคุกเข่าลงใช้สองมือเปล่า ๆ ขุดคุ้ยคานไม้ที่ไฟกำลังลุกท่วมจนเนื้อหนังไหม้พอง
อุ้มร่างที่ดำเกรียมกลับมาวางบนเตียงมงคลในจวนอ๋องด้วยสองมือที่สั่นเทา
"พวกเจ้าตาบอดหรืออย่างไร! ไม่รู้หรือว่าพระชายาของเจ้าร่างกายอ่อนแอ แพ้อากาศหนาว! ไปเอาถ่านเงินไร้ควันมาเติมเดี๋ยวนี้ แล้วบอกห้องครัวให้ตั้งหม้อตุ๋นน้ำแกงรากบัวเตรียมไว้ ตอนเช้านางตื่นมาไม่ชอบดื่มยาขม นางชอบดื่มแต่น้ำแกงอุ่น ๆ!"
เจ็ดวันเจ็ดคืนที่เขานอนกอดโครงกระดูกในโลงน้ำแข็งราวกับคนเสียสติ
ที่แท้อ้อมกอดแสนหวานในคืนนั้นมิใช่การยอมจำนน... แต่คือคำร่ำลา!
เซียวจิ้นกำปิ่นหยกจันทร์เสี้ยวที่หักครึ่งในมือแน่นจนเลือดซึมทะลุผ้าพันแผล ริมฝีปากหยักแสยะยิ้มเย็นยะเยือกในความมืด
"ซูหนิงเยว่... ในเมื่อเจ้ากล้าจัดฉากตายเพื่อหนีไปจากข้า เช่นนั้นต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหรือพังประตูยมโลก ข้าก็จะลากตัวเจ้ากลับมาสวมชุดเจ้าสาวของข้าให้จงได้!"

43 ตอนจบ + ตอนพิเศษ 2 ตอน [NC]