ลิ้นจี่ต้นฝน

"ฉันขอได้ไหม"
คืนแรกมีชาร้อนหนึ่งถ้วยกับผ้าห่มลายครามวางอยู่หน้าเรือนพัก เช้าวันถัดมามีรองเท้าบูทยางเบอร์เจ็ดกับกระดาษแผ่นเล็กที่ทับไว้ด้วยก้อนหินกลม
คนหนึ่งขึ้นเขามาเพื่อเอาลายเซ็นกลับไป และไม่รู้ตัวว่ากำลังหนีอะไรมา อีกคนตื่นตีสี่มายี่สิบปี ไม่เคยขออะไรจากใคร และถามก่อนเสมอ
เหนือเมฆไม่ได้แปลว่าไม่มีพายุ แค่มีคนชงชาสองถ้วย และยืนดูมันไปด้วยกัน