คำโกหกสุดท้ายในฤดูเหมันต์

คืนก่อนวันประหาร ปิ่นหยกเล่มนั้นกลับมาถึงมือจ้าวลู่ซืออีกครั้ง นางลูบผ่านรอยทองบนหัวปิ่นไปจนถึงดอกกลีบเหมยที่เล็กที่สุด ในคืนถอนหมั้น นางคลำอยู่ใต้โต๊ะจนมือเย็นชืด เก็บหัวปิ่นได้ แต่หากลีบที่บิ่นหลุดไปไม่พบ บัดนี้กลีบนั้นกลับมาอยู่ที่เดิมแล้ว

ในหีบยังมีจดหมายลงวันที่ตรงกับคืนถอนหมั้น ลายมือของเขาเอียงไปเล็กน้อยตรงบรรทัดสุดท้าย

"ข้าเห็นเจ้าก้มลงหาอยู่ แต่ไม่ได้กลับเข้าไปช่วย"

ตอนนั้นจ้าวลู่ซือคิดว่าเขาจากไปไกลแล้ว ที่แท้เขายังอยู่ใกล้พอจะเห็นนางร้องไห้ นางอ่านบรรทัดนั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนพับจดหมายเก็บไว้แล้วหยิบปิ่นขึ้นมาปักด้วยมือที่ยังสั่น

คราวนี้นางจะไปหาเขาเอง ขอเพียงไปถึงก่อนเสียงกลองประหารดังขึ้น นางอยากให้เขาเห็นกับตาว่าปิ่นที่เขาส่งคืนมา นางยังยอมปักมันอยู่