บัญชาฮ่องเต้: ข้าคือสนมเอก

"อื้อ..." เสียงประท้วงปะปนความตกใจถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อพระโอษฐ์หนารุกไล่ต้อนอย่างเอาแต่ใจ
สัมผัสที่ทั้งวาบหวามและลึกล้ำทำเอาจางเจียฉีแทบละลายคาอ้อมพระกร แรงต้านทานที่มีเลือนหายไปในพริบตา เมื่อความอบอุ่นอันยิ่งใหญ่โอบล้อมร่างของนางไว้ ท่ามกลางบรรยากาศยามราตรีที่เงียบสงบในห้องทรงพระอักษร ม่านแพรไหมสีทองถูกปล่อยลงปิดกั้นโลกภายนอก
จากตักกว้าง... สู่พระแท่นบรรทมอันโอ่อ่า
จากความบังเอิญ... สู่ความลึกซึ้งที่ไร้ทางหวนกลับ
คืนนั้น... อาภรณ์และเครื่องประดับยศถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงกระซิบคำรักที่พร่างพรมราวกับสายฝนโปรยปรายลงบนผืนป่าแห้งแล้ง หลินหลิงเฟิงทรงมอบสัมผัสและจดจำทุกอณูความรู้สึกของสตรีใต้ร่างด้วยความลุ่มหลง ส่วนจางเจียฉีก็ยอมจำนนต่อโชคชะตาและหัวใจตัวเอง ปล่อยให้ค่ำคืนนี้หลอมรวมดวงวิญญาณของทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันลืมเลือน
จนกระทั่งรุ่งอรุณมาเยือน... หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกและรีบเร้นกายหนีออกไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าบนเตียงบรรทม และเสื้อชั้นในตัวน้อยชิ้นสำคัญที่กลายมาเป็นหลักฐานชิ้นเดียวในการตามล่าหาตัวนางกำนัลลึกลับผู้กุมหัวใจมังกรไปทั้งดวง...