หยกเลือดใต้หน้ากากหงส์

นิยายเรื่องนี้เน้นความสัมพันธ์ตัวละครหลัก เป็นเรื่องราวที่จะพาทุกท่านไปพบกับ ซูหลิงเยว่ หมอสาวผู้ลึกลับที่รักษาคนยากไร้ในตรอกหลิวเหยาโดยไม่เคยเปิดเผยใบหน้า สิ่งเดียวที่นางมีติดตัวมาตลอดชีวิตคือเข็ม วิชาแพทย์และภาพจำหยกครึ่งซีก กับคำถามที่ไม่มีใครยอมตอบ ว่าเมื่อหลายปีก่อนครอบครัวของนางต้องพบจุดจบเพราะอะไร
เพื่อตามหาความจริง นางยอมก้าวเข้าสู่วังหลวง ที่ซึ่งอำนาจกับเลือดเนื้อเป็นสิ่งเดียวกัน และที่นั่นเองนางได้พบกับ เซียวจิ่งเหยียน องค์ชายเจ็ดผู้ป่วยกระเสาะกระแสะ ไอเป็นเลือดทุกวันจนทั้งวังต่างรอวันที่เขาจะสิ้นลม
ทว่าในสายตาของหมอผู้มองชีพจรคนมานับไม่ถ้วน ท่าทีเช่นนี้จะเป็นคนป่วยไปได้อย่างไร?

"คนหนึ่งซ่อนใบหน้าไว้ใต้หน้ากาก อีกคนซ่อนตัวตนไว้ใต้ความป่วยไข้ ทั้งคู่ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายโกหก แต่ก็ไม่มีใครยอมเปิดเผยก่อน"
ท่ามกลางแผนร้ายในราชสำนัก ศัตรูที่ไม่รู้ว่ายืนอยู่ฝั่งไหน และองค์หญิงต่างแดนที่พร้อมจะแย่งชิงทุกสิ่ง หัวใจที่ซูหลิงเยว่สาบานว่าจะมีไว้เพื่อทวงความยุติธรรมเพียงอย่างเดียว กลับเริ่มเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อนาง


*******************

ตัวอย่างบางช่วงของนิยาย

รถม้าขององค์ชายเจ็ดเคลื่อนไปในความมืด ไม่มีใครพูดอะไรอยู่นาน จนกระทั่งหลิงเยว่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

"ท่านทำลายชื่อเสียงตัวเองเพื่อหมอเถื่อนคนหนึ่ง"

"ชื่อเสียงของข้าเหลือให้ทำลายอีกมากนักหรือ" เขาหัวเราะ

"องค์ชายขี้โรค องค์ชายไร้ประโยชน์ เพิ่มองค์ชายเจ้าสำราญไปอีกสักคำก็ไม่เสียหาย แต่หมอเถื่อนที่รู้ว่าหยกกระเรียนของตัวปลอมเป็นของปลอมภายในคืนเดียว มีอยู่คนเดียวในแผ่นดิน"

หลิงเยว่หันขวับ "ท่านสะกดรอยข้า"

"หอเงาสะกดรอยทุกคนที่น่าสนใจ" เขาตอบหน้าตาเฉย แล้วเสียงเขาก็ต่ำลง

"แม่นมอู๋อยู่ในการคุ้มครองของหอเงามาสามปี ข้าตั้งใจจะพานางมาพบเจ้าพรุ่งนี้ แต่มีคนรู้ก่อน และพานางออกจากที่ซ่อนได้โดยไม่มีใครขัดขวาง"

"หมายความว่า..."

"หมายความว่าในหอเงามีหนอน" แววตาเขาเย็นลงเป็นครั้งแรก

"และหนอนตัวนั้น รู้ว่าข้าตามหาเจ้ามานานแค่ไหน"

ล้อรถม้ากระแทกก้อนหินกลางถนนเสียงดัง รถทั้งคันกระตุกแรง หลิงเยว่ที่นั่งเกร็งตัวมาตลอดทางเสียหลักล้มไปข้างหน้า

มือของเขารับเอวนางไว้ทัน แต่ไม่ทันใบหน้า ริมฝีปากของนางเฉียดผ่านมุมปากเขาไปเพียงชั่วลมหายใจ เย็นเฉียบ และมีรสเค็มจางๆ ของเลือด

ทั้งคู่นิ่งไป นางควรถอยออก แต่มือที่เอวไม่ได้คลาย มันกดแน่นขึ้นเพียงนิดเดียว นิดเดียวที่พอให้นางรู้ว่าเขาไม่ได้อยากให้ถอย

"หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ" นางพูด เสียงแข็งกว่าที่ควรจะเป็น

"ข้ารู้" เขาตอบ ลมหายใจอุ่นรดอยู่ที่ปลายจมูกนาง

"แต่ครั้งหน้าถ้าจะทำ...ให้ตั้งใจ"

เขาปล่อยนางกลับไปนั่งที่เดิม หันหน้าออกไปมองม่านหน้าต่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หลิงเยว่เห็น ใบหูที่ซีดขาวมาตลอดคืนขององค์ชายผู้ใกล้ตาย เป็นสีแดงเรื่อพิไรเป็นครั้งแรก