Icon Close

พ่อหนุ่มสายชิลล์กับคุณชายเจ้าระเบียบ

พ่อหนุ่มสายชิลล์กับคุณชายเจ้าระเบียบ
โดยBlueberry Bee
สำนักพิมพ์Blueberry Bee
Icon RatingIcon RatingIcon RatingIcon RatingIcon Rating
No Rating
ประเภทไฟล์
pdf, epub
วันที่วางขาย
17 พฤศจิกายน 2569
ความยาว
506 หน้า (≈ 69,334 คำ)
ราคาปก
259 บาท (ประหยัด 53%)
พ่อหนุ่มสายชิลล์กับคุณชายเจ้าระเบียบ
โดยBlueberry Bee
พ่อหนุ่มสายชิลล์กับคุณชายเจ้าระเบียบ
Icon RatingIcon RatingIcon RatingIcon RatingIcon Rating
No Rating
เมื่อ ‘คีรีภัทร’ ผู้จัดการโปรเจกต์จอมเนี้ยบ ผู้มีกฎเหล็กในชีวิตนับร้อยข้อ ต้องมาใช้ชีวิตร่วมชายคากับ ‘กรชวัล’ โปรแกรมเมอร์หนุ่มสายชิลล์ ที่พกพาความวุ่นวายมาเต็มกระเป๋า

จากเพื่อนคุยในโลกออนไลน์ สู่รูมเมตจำเป็นในชีวิตจริง ความต่างสุดขั้วทำให้เกิดสงครามย่อม ๆ แทบทุกวัน ทั้งเรื่องแผ่นรองแก้ว โต๊ะทำงานที่รกเหมือนผ่านสมรภูมิ ไปจนถึงตารางชีวิตที่ไม่มีอะไรตรงกันเลยสักอย่าง

ทว่าภายใต้ความหงุดหงิดและการปะทะฝีปาก กำแพงน้ำแข็งของคนเจ้าระเบียบกลับค่อย ๆ ละลายลง จนรู้ตัวอีกที พื้นที่ว่างในห้องสีเทาก็ถูกอีกฝ่ายเข้ามาจับจองจนเต็มหัวใจ

ความรักครั้งนี้ไม่ได้ต้องการคนที่เพอร์เฟกต์... แค่มีคนที่พร้อมจะปรับ 'อุณหภูมิ' ให้พอดีกันในทุกวันก็เกินพอแล้ว
….………………………………………………………………………………………………………
กรชวัลเดินหาวหวอดออกมาในชุดเสื้อยืดตัวย้วยตัวเดิม เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานโดยไม่แวะทักทายคีรีภัทร สมองของโปรแกรมเมอร์หนุ่มกำลังรีบูตเพื่อเตรียมสานต่องานจากเมื่อคืน

แต่เมื่อก้าวไปหยุดหน้าโต๊ะทำงาน อาการง่วงงุนทั้งหมดก็ปลิวหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด
โต๊ะไม้สีเข้มสะอาดสะอ้าน หน้าจอคอมพิวเตอร์ไร้ซึ่งกระดาษโพสต์อิทแปะกวนใจ สมุดโน้ตหายไป หูฟังถูกเก็บ และที่สำคัญที่สุด ซองจดหมายใบนั้นหายไปแล้ว

กรชวัลกะพริบตาถี่ รื้อค้นกองหนังสือบนชั้น เปิดลิ้นชักทุกชั้นอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงดังกระทบกัน

"หาอะไรอยู่หรือเปล่าครับ"

คีรีภัทรละสายตาจากแท็บเล็ต เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

กรชวัลหันขวับมามอง

"ภัทร โต๊ะผม ของบนโต๊ะผมหายไปไหน"

"ผมจัดให้เข้าที่แล้วครับ"

คีรีภัทรตอบอย่างใจเย็น ชี้มือไปที่หน้าจอ

"โพสต์อิทผมแปะรวมไว้ให้ตรงมุมจอ สมุดกับปากกาอยู่บนชั้น หูฟังอยู่ในลิ้นชักแรก"

"แล้วซองจดหมายล่ะ!"

เสียงของกรชวัลดังขึ้นกว่าปกติ ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้า

"ซองจดหมายสีขาวที่มีรอยปากกาขีด ๆ มันอยู่ไหน"

คีรีภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของอีกฝ่าย

"ผมเห็นมันเป็นซองบิลเก่าที่ใช้แล้ว เลยทิ้งลงถังขยะไปแล้วครับ"

"ทิ้ง!?"

กรชวัลไม่รอให้อีกฝ่ายอธิบายต่อ เขาทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น ดึงถังขยะใบเล็กใต้โต๊ะออกมาเทพรวดลงบนพื้นพรม เศษกระดาษ ทิชชู และซองจดหมายที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ร่วงกราวลงมา

มือบางรีบคว้าก้อนกระดาษซองจดหมายนั้นขึ้นมาคลี่ออกอย่างเบามือที่สุด รอยพับและรอยยับทำให้หมึกบางส่วนที่เขียนด้วยความเร่งรีบเลือนและทับซ้อนกันจนอ่านยาก กรชวัลก้มมองกระดาษในมือ ไหล่ของเขาสั่นน้อย ๆ จากการหายใจแรง

คีรีภัทรวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกระจก ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหา

"มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมเห็นมันเป็นแค่รอยขีดเขี่ย"

กรชวัลผุดลุกขึ้นยืน หันมาเผชิญหน้ากับคีรีภัทร ดวงตาที่เคยมีแต่ความขี้เล่นและรอยยิ้ม บัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความโกรธจัด

"รอยขีดเขี่ยที่คุณว่า มันคือโครงสร้างดาต้าเบสที่ผมงมหาทางแก้มาสามวัน!"

กรชวัลกระแทกเสียง ชูกระดาษยับเยินในมือขึ้น

"ผมเพิ่งคิดออกตอนตีห้า! ผมจดมันไว้ตรงนี้เพราะตั้งใจจะตื่นมาพิมพ์ต่อทันทีที่สมองยังจำความเชื่อมโยงของมันได้"

"ถ้ามันสำคัญ ทำไมคุณไม่จดลงในสมุดดี ๆ ล่ะครับ"

คีรีภัทรพยายามใช้เหตุผลโต้แย้ง แม้จะเริ่มตระหนักแล้วว่าตนเองทำพลาด

"การวางของเกะกะแบบนั้น ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นขยะ"

"ความคิดของคนเรามันไม่ได้เรียงหน้ากระดาษเหมือนแฟ้มเอกสารของคุณนะ ภัทร!"

กรชวัลสวนกลับทันควัน

"เวลาไอเดียมันมา ผมคว้าอะไรได้ผมก็ต้องจดไว้ก่อน แล้วโพสต์อิทที่ผมแปะไว้ตามมุมจอ มันก็คือจุดที่ผมมาร์กไว้ว่าต้องแก้โค้ดบรรทัดไหน คุณดึงมันมารวมกันหมด แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าแผ่นไหนคือของส่วนไหน!"

คีรีภัทรนิ่งอึ้งไป เขามองใบหน้าโกรธจัดของกรชวัลสลับกับกองโพสต์อิทที่เขาเรียงไว้เป็นปึกสี่เหลี่ยมสมบูรณ์แบบที่มุมจอคอมพิวเตอร์ เขาแค่คิดว่าการจัดระเบียบจะทำให้อีกฝ่ายทำงานง่ายขึ้น ไม่คิดว่ามันคือการทำลายระบบการทำงานของอีกฝ่ายจนพังทลาย

"ผมแค่หวังดี"

คีรีภัทรพูดเสียงอ่อนลง แต่ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้

"เห็นโต๊ะมันรก ผมเลยจัดให้ คุณจะได้ทำงานสะดวกขึ้น"

"ความหวังดีของคุณมันกำลังทำให้งานผมพัง"

กรชวัลกำกระดาษในมือแน่น

"ผมยอมทำตามกฎบ้าบอของคุณทุกอย่าง ยอมเก็บผ้าเช็ดตัว ยอมทนกินข้าวในครัวทั้งที่อยากนั่งกินหน้าคอม ยอมรีบนอนทั้งที่สมองยังแล่น แต่โต๊ะทำงานคือพื้นที่ของผม คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะล้ำเส้น"

คีรีภัทรพยายามอธิบาย ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก แต่ทิฐิและนิสัยที่ไม่เคยมองว่าการจัดระเบียบเป็นเรื่องผิดทำให้เขาเลือกใช้คำพูดที่แข็งกระด้าง

"แต่ถ้าคุณรู้จักจัดระบบการทำงานของตัวเองให้เป็นระเบียบตั้งแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่สาดลงบนกองไฟ
กรชวัลจ้องหน้าคีรีภัทรนิ่ง ความโกรธจัดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและเหนื่อยล้า เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างแกน ๆ

"ใช่ครับ ผมมันคนไม่มีระเบียบ"

กรชวัลตอบเสียงเย็น

"ผมมันพวกทำงานแบบไร้ระบบ ไม่เพอร์เฟกต์เหมือนผู้จัดการโปรเจกต์อย่างคุณหรอก"

"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น"

"อย่ามายุ่งกับโต๊ะทำงานของผมอีก"

กรชวัลตัดบท เสียงของเขาเด็ดขาดและเฉียบขาดกว่าทุกครั้งที่เคยคุยกันมา

"ไม่ว่ามันจะรกแค่ไหน หรือขัดหูขัดตาคุณแค่ไหน ห้าม-แตะ-ต้อง-มัน-อีก"

พูดจบ กรชวัลก็หันหลังกลับ ดึงเก้าอี้ล้อเลื่อนออกอย่างแรงจนมันกระแทกกับขอบโต๊ะ เขาทิ้งตัวลงนั่ง วางซองจดหมายยับ ๆ ลงบนโต๊ะ พยายามใช้มือรีดให้มันเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะดึงกองโพสต์อิทที่คีรีภัทรแปะรวมไว้ลงมา และเริ่มเปิดไฟล์งานเพื่องมหาจุดเชื่อมโยงที่ถูกทำลายไปขึ้นมาใหม่ทีละบรรทัด
ประเภทไฟล์
pdf, epub
วันที่วางขาย
17 พฤศจิกายน 2569
ความยาว
506 หน้า (≈ 69,334 คำ)
ราคาปก
259 บาท (ประหยัด 53%)
เขียนรีวิวและให้เรตติ้ง
หนังสือเล่มนี้เปิดให้แสดงความคิดเห็นได้เฉพาะผู้ที่มีหนังสือฉบับเต็มเท่านั้น