Shaking Heart ฝากรักไว้ที่เธอ

ตามหลักจิตวิทยากล่าวไว้ว่า…

‘คนเราจะชอบหรือหลงอะไรได้ไม่เกินสี่เดือน ถ้าเกินสี่เดือนไปแล้ว นั่นหมายความว่ามันคือ ความรัก’
แล้วสำหรับฉันล่ะ... มันเรียกว่าความรักหรือเปล่า...?

‘ไปด้วยกันมั้ย?’

นั่นเป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับฉันและฉันก็จำมันจำได้ขึ้นใจจนถึงตอนนี้ ฉันจำได้ว่าฉันพยักหน้ารับไป เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ฉันในขณะที่ฉันเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่วางตาราวกับคนที่กำลังตกอยู่ในมนต์สะกด เราเดินไปพร้อมกัน โดยที่ฉันเดินขนาบข้างเขาไปติดๆ และก็เหมือนอย่างเคยที่ฉันไม่รู้ตัวอีกว่าเราเดินกันมานานแค่ไหน พอมารู้ตัวอีกทีเราสองคนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตึกเรียนแล้ว เขาพับร่มเก็บก่อนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นจนดึงเอาสติของฉันที่กำลังหลุดลอยไปให้กลับมาที่เดิม

‘เธอไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ’

พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็รีบยกฝ่ามือขึ้นแนบแก้มทั้งสองข้างทันทีแต่แล้วความร้อนที่รับรู้ได้หลังจากใช้มือแนบแก้มก็ทำให้ฉันอายทันทีที่พบว่าแก้มของฉันมันร้อนมากๆ แถมยังร้อนวาบๆ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย

‘ปะ เปล่า’

.
.
.