ตรวนเสน่หาซาตาน

“แปลกใจหรือเปล่าที่เห็นผมตอนนี้ มันช่างแตกต่างจากตอนนั้นใช่ไหมล่ะ” เขาพูดเสียงเหน็บแนม

เวสารัชช์ปรากฏตัวในมาดนักธุรกิจเจ้าของสายการบิน มอร์เดนเซ่นแอร์ บริษัทชื่อดังในประเทศอังกฤษ ครอบครัวของชายหนุ่มทำธุรกิจการบินสืบทอดมาตั้งแต่สมัยปู่ของเขา เวสารัชช์ไม่เคยบอกให้แพรวพลอยรู้เรื่องนี้เพราะอยากจะลองใจเธอดูว่าถ้าหากเขาเป็นแค่พนักงานบริษัทเอกชนธรรมดาเธอจะรักเขาจริงๆ ไม่ทิ้งเขาไปหรือเปล่า

และเขาก็รู้ตัวว่ารักผู้หญิงผิดคนตั้งแต่วันที่แพรวพลอยทิ้งเขาไปเพียงเพราะเหตุผลว่าต้องการชีวิตใหม่ที่มีอนาคตมากกว่านี้ หรือพูดตรงๆ ก็คือเพราะตอนนั้นเขามันจนนั่นเอง!!!

“...” แพรวพลอยไม่รู้จะพูดอะไรเธอจึงได้แต่ก้มหน้า จะแก้ตัวตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว

“เสียดายหรือเปล่าที่ตอนนั้นคุณทิ้งผู้ชายที่ไม่มีดีอะไรสักอย่าง...ผู้ชายที่ไม่มีเงินให้คุณอย่างที่ต้องการ”

“คุณ...”

“ถ้าตอนนั้นคุณรู้ว่าผมเป็นเศรษฐีไม่ได้เป็นแค่พนักงานกินเดือนเงินธรรมดาๆ คุณจะทิ้งผมไปไหมพลอย!” มือหนาจับต้นแขนเรียวยาวทั้งสองข้างอย่างคาดคั้น

“ปล่อยพลอยเถอะค่ะ พลอยจะกลับแล้ว” หญิงสาวเผลอเรียกชื่อของตัวเองเหมือนกับใช้พูดกับเขาตอนที่อยู่ด้วยกันเมื่อครั้งในอดีต...แต่แค่นั้นก็แทบจะทำให้เวสารัชช์ใจอ่อนแล้ว

“เรายังคุยกันไม่จบ”

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก!” หญิงสาวพูดสวนขึ้นทันทีโดยที่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบ “เรื่องของเราพลอยเอาทิ้งไว้ในอดีตแล้ว พลอยไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงพยายามขุดคุ้ยมันออกมาแบบนี้”

“แล้วคุณจะเสียใจที่ทำแบบนั้น” เวสารัชช์พูดเสียงแข็ง

“พลอยเคารพการตัดสินใจของตัวเอง...และไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ตัวเองทำค่ะ” หญิงสาวออกแรงผลักอีกฝ่ายอย่างแรงจนเขาเซไปด้านหลังก่อนจะฉวยโอกาสนี้วิ่งไปยังประตูห้อง

...แต่เธอก็ลืมนึกไปว่าเวสารัชช์เร็วกว่าเธอในทุกๆ เรื่อง...

“กรี๊ดดดดดด” มือหนาที่เอื้อมมาคว้าเอวบางของแพรวพลอยเอาไว้ก่อนจะเหวี่ยงเธอลงบนโซฟากลางห้องจนจุก เธอขยับตัวได้นิดเดียวร่างหนาของเวสารัชช์ก็คร่อมบนตัวเธอเอาไว้กักขังไม่ได้เธอขยับไปไหนได้อีก

“ปล่อยพลอยนะคะ”

“ผมว่าเรามารำลึกถึงอดีตกันหน่อยดีไหมล่ะ”

"อย่านะ!" เธอเอ่ยห้ามก่อนที่จมูกโด่งจะสัมผัสพวงแก้มเนียนสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอขาวของแพรวพลอยที่นอนเกร็งอยู่ใต้ร่างของเขา