ลิขิตชีวิต

เมื่อคนไข้ในโรงพยาบาลหลายราย เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ 'พัทธยา' ศัลยแพทย์หนุ่มจึงจำเป็นต้องค้นหาถึงสาเหตุเหล่านั้น หากทว่ายิ่งสืบค้นใกล้ความจริงมากเพียงไร เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกเมื่อพบว่าสิ่งที่เกิดขึ้น คือการ ‘การุณยฆาต’ หรือ ‘การฆ่าด้วยความกรุณา’ เพื่อให้คนไข้พ้นไปจากความทุกข์ทรมาน!

เมื่อความตายและฆาตกร วนเวียนอยู่ไม่ไกล และใครบางคนพยายาม ‘ลิขิตชีวิต’ ผู้อื่น ชายหนุ่มจึงต้องหยุดยั้งเอาไว้ให้ได้ ก่อนที่อันตรายจะมาถึง 'พลอยโกเมน' หญิงสาวที่เขารักจนสุดหัวใจ

---

ตอนที่ผมเขียน ‘ลิขิตชีวิต’ ในนิตยสารสกุลไทย ซึ่งเล่าถึงประเด็น ‘การุณยฆาตในทางการแพทย์’ ช่วงปีนั้นในสังคมไทยยังไม่คุ้นเคยกับคำว่า ‘การุณยฆาต’ มากนัก

ในวันนี้ คนไทยส่วนหนึ่งอาจคุ้นกับคำคำนี้มากขึ้นแล้ว

แม้จะผ่านมาหลายปี ทว่า การุณยฆาต หรือ ‘Euthanasia’ ก็ยังเป็นประเด็นถกเถียงในสังคม มีคำถามจากทั้งทางการแพทย์และในแวดวงอื่นๆ ว่าเป็นสิ่งที่สมควรกระทำหรือไม่ ถูกกฎหมายหรือผิดกฎหมาย ใครควรจะตัดสินใจกันแน่ ที่จริงแล้วคนเราควรจะมีสิทธิ์เลือกและลิขิตชีวิตของตัวเองหรือเปล่า

ประเด็นการุณยฆาต มีทั้งคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย หากติดตามรายละเอียดจะพบว่า หลายประเทศอนุญาตให้ทำการุณยฆาตได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย บางประเทศเคยอนุญาตให้ทำได้ แต่ต่อมาพบว่าเกิดปัญหาหลายอย่างจึงยกเลิกกฎหมายนั้นไปก็มี เรื่องนี้จะยังมีการถกเถียงกันไปอีกนาน เพราะการุณยฆาตเกี่ยวข้องกับชีวิตคนในหลายมิติ

นวนิยายเรื่อง ‘ลิขิตชีวิต’ ไม่ได้ตัดสินว่าอะไรถูก อะไรผิด อะไรดี อะไรไม่ดี ทุกการกระทำของตัวละครล้วนมีเหตุผล มีความเชื่อ มีความจำเป็นอยู่เบื้องหลัง ซึ่งส่งผลต่อการตัดสินใจทั้งสิ้น วัตถุประสงค์หลักๆ ของนวนิยายเรื่องนี้ นอกเหนือจากอ่านเพื่อความบันเทิงแล้ว ผู้เขียนต้องการจะหยิบเอาเรื่องราวของการุณยฆาตมาเล่าให้ผู้อ่านได้เห็นในทุกแง่มุม

ส่วนผู้อ่านนั้น เมื่ออ่านจบแล้วจะมีความคิดเห็นเป็นประการใด ล้วนขึ้นอยู่กับความเชื่อ ความคิด และประสบการณ์ชีวิตของแต่ละท่าน

และสำหรับนักอ่านที่สนใจ อยากศึกษาเรื่องการุณยฆาตต่อ ผมมีบทความทางการแพทย์ไว้ให้อยู่ในท้ายเล่มแล้ว ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่าน ‘ลิขิตชีวิต’ นะครับ

พงศกร