เพลิงห่มรัก

(คำโปรย)

เขา...เป็นเหมือนไฟที่พร้อมจะหลอมเธอให้ละลายทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน
จากสัมพันธ์ลึกซึ้งในคืนเดียว ทำให้เขาตั้งใจวางแผน ทำทุกวิถีทางให้เธอมาอยู่ข้างกาย 

เธอ...สาวสวยโปรไฟล์ดี เสียตรงคออ่อนไปหน่อยจึงพลาดท่าใช้เวลาร่วมกับคนแปลกหน้าอย่างเขาทั้งคืน 

เธอจำอะไรไม่ได้
แต่เขากลับจำมันได้ทุกรายละเอียด 
เธอพยายามลืม ฝังเหตุการณ์ไว้ในห้องนั้น 
แต่เขากลับขุด...ขุดมันจนแจ่มชัดในความทรงจำ

ยิ่งคิดว่าหนีพ้น กลับยิ่งต้องใกล้ชิด
หัวใจเจ้ากรรมก็ดันหวั่นไหว ใจสั่นทุกทีที่อยู่ด้วยกัน 

เมื่อหลงอุบายมาเป็นล่ามจำเป็นให้กับโพรเจ็กต์ใหญ่ของบริษัทเขา พอใกล้ชิดกันบ่อยเข้า กำแพงอคติที่ตั้งไว้ก็พังทลายไม่มีชิ้นดี

คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งอบอุ่น ทั้งมีสไตล์
แถมยังขยันขายขนมจีบให้เด็กฝึกงานอย่างเธอทุกเช้าเย็น

เสียก็แค่อายุห่างกันเป็นรอบ 
แต่เอาเถอะ...แก่ไม่แก่ไม่รู้ รู้แต่แซ่บเว่อร์ เปย์เว่อร์ แถมเทคแคร์ดีเว่อร์อีกต่างหาก

ใครไหว...ไปก่อนเลย!

หมายเหตุ: **ซื้อผ่านหน้า Web / Android จะได้ราคาที่ 3XX บาทค่า**

----------------

TOP CHART READ A WRITE

----------------

(ตัวอย่าง)

"ไว้ใจคนง่ายแบบนี้ อันตรายมันจะมาถึงตัวง่ายๆ ถ้าเมื่อคืนพี่ไปช่วยไม่ทันจะเป็นยังไง เคยคิดมั้ย" กวีรัชเริ่มสอน "ออกไปกลางคืนดึกๆ ดื่นๆ คิดว่าจะเจอคนแบบไหนกัน"

"คนแบบพี่วีไงคะ" คนปากไวสวนกลับทันควัน แล้วจึงเม้มปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าพูดจาแหย่รังแตนเข้าให้

"..." เจ้าของชื่อชะงัก น้ำท่วมปากขึ้นมากะทันหัน พริมโรสเป็นเหมือนชนวนชั้นดีในการทำให้เขาระเบิด เมื่อก่อนเขาเคยให้ตำแหน่งนี้แก่ภัทริน แต่สงสัยคนแชมป์คนใหม่จะเป็นหญิงสาวตรงหน้า

หน้าตาของเธอยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่สำนึกผิด ซ้ำยังมากวนให้อารมณ์ของเขาเดือดปุดๆ

ย้อนเขาได้แบบนี้ สงสัยต้องเตือนความจำกันเสียหน่อย

"คนแบบพี่มันทำไม"

"ก็ไม่รู้ ก็แล้วแต่จะคิด"

"เริ่มย้อนพี่แล้วนะ"

"ก็เห็นอยู่ว่าพูดตรงๆ ย้อนเยิ้นอะไรกันคะ"

"พริมโรส"

"คนดีจริงเขาไม่ฉวยโอกาสกับผู้หญิงแบบ...แบบคืนนั้นหรอกค่ะ" คนช่างยวนต่อปากต่อคำอยากเอาชนะ ขาดการยั้งคิดว่าเหตุการณ์จะบานปลาย

"ฉวยโอกาส?"

"ใช่!"

"ลืมแล้วหรอว่าเรามาเสนอให้พี่เอง" เขาตอกกลับบ้าง อุณหภูมิในร่างกายกำลังเดือดได้ที่

"พริมจำไม่ได้ ไม่อยากจำด้วย" เธอหน้าชา

"จำหน่อยก็ดี คืนนั้นพี่สอนจนเหนื่อยกว่าจะรู้งาน" กวีรัชลุกขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้ายิ้มเย็นจนเธอเสียวสันหลังวาบ อยากตบปากตัวเองแรงๆ ที่เถียงเขาไปแบบนั้น จริงๆ ยอมฟังเทศนาสักยกสองยกก็จบ "ดูซิว่าจะจำได้มากน้อยแค่ไหน"

เมื่อเห็น ‘อันตราย’ เริ่มเข้าใกล้ตัว คนปากไวจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้บ้าง ก้าวถอยหลังก่อนจะกลับตัววิ่งไปที่ประตูอย่างไม่คิดชีวิต

แต่ก็ไม่ทัน...อีกแล้ว

"จำไว้นะ...คนแบบพี่นี่แหละ..." เขาคว้าแขนบางเอาไว้แน่น กึ่งลากกึ่งจูงไปที่โซฟาตัวใหญ่ "ที่เราจะต้องกลัว"