เสน่หาหวนรัก

"เจ็ดปีที่หนีหาย... สู่พันธนาการรักที่เขาไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดมือเป็นครั้งที่สอง"

เมื่อ 'ขวัญข้าว' เลือกเดินจากไปพร้อมตราบาปในใจที่คิดว่าตนคือต้นเหตุความสูญเสียของครอบครัวเขา เธอทิ้ง 'ธนเศรษฐ์' ชายหนุ่มที่รักสุดหัวใจไว้เบื้องหลังพร้อมคำหลอกลวงว่าไปแต่งงานกับชายอื่น

เจ็ดปีผ่านไป... โลกเหวี่ยงเขากลับมาหาเธออีกครั้ง ในฐานะท่านประธานผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอคือพนักงานตัวเล็กๆ ที่เขาจดจำได้แม่นยำในฐานะ 'ผู้หญิงใจร้าย'

เขากลับมาเพื่อทวงคืน? หรือกลับมาเพื่อทำลาย?
เมื่อความโกรธแค้นบังหน้า แต่ความโหยหายังฝังลึกอยู่ในทุกลมหายใจ
"อย่าเรียกชื่อเล่นผม... ผมไม่อยากให้ชื่อนี้ออกจากปากของคนที่ไม่เคยเห็นค่าของมัน"
คำประกาศกร้าวที่มาพร้อมสายตาเย็นชา แต่กลับดึงรั้งเธอไว้ในกรงขังที่เรียกว่า 'หน้าที่'

*************

"จู่ๆ ก็หนีออกมาแบบนี้ ไม่คิดจะบอกใครหน่อยหรือไง"
เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะของคนที่พยายามจะหนี...
ข้อมือของเธอถูกรั้งไว้และร่างบางถูกดึงให้หันกลับไปด้วยแรงกระชากอย่างแรง
"แล้วผัวไปไหนล่ะ ทำไมวันนี้ถึงปล่อยให้เมียตัวเองออกมาเดตกับผู้ชายคนอื่นได้ง่ายๆ...
หรือว่าตอนนี้ผู้ชายของเธอมันถังแตกไปแล้ว เธอก็เลยทิ้งมันไปเหมือนที่ทิ้งผู้ชายคนอื่น!"

************
ธนเศรษฐ์หยิบกระดาษใบลาออกขึ้นฉีกอย่างไม่ไยดีต่อหน้าต่อตาพนักงานใต้บังคับบัญชา "
ยังไงผมก็ไม่เซ็น ไม่อนุมัติ!"
...ต่อมาเขาแกล้งปัดแก้วกาแฟจนหกเลอะเทอะ
"ไปหาผ้ามาทำความสะอาดสิ... ใครทำคนนั้นก็รับผิดชอบ"
ขณะที่ขวัญข้าวก้มหน้าก้มตาเช็ดพื้น เขากลับถามเสียงเรียบแต่บาดลึก
"ทำไมถึงอยู่คนเดียว สามีไปไหน...
เลิกกันแล้วหรือ...
แล้วตอนนี้อยู่กับใคร... คนเดียวรึเปล่า"

************

"เก่งทุกอย่าง แต่ทำไมเรื่องแค่นี้ทำไม่ได้"
คนตัวโตใช้ปากกาเคาะที่ศีรษะคนตัวเล็ก..
. "จูบ..." คนที่ถูกเรียกร้องตกใจ เงยหน้ามองเขาพร้อมกับเบิกตากว้าง...
ริมฝีปากหยักอุ่นสีเข้มประกบแนบกับผิวนิ่มของเธอ...
"นายสัญญาว่าจะหยุด และจะไม่ถลำลึกไปมากกว่านี้ ตั้งใจจะรักษาข้าวไปจนวันแต่งงาน และพอถึงคืนเข้าหอ นายก็จะกินข้าวให้อิ่มเลย"