BURN ไฟเผาใจ

'ไฟ' ความรักจากเขาทั้งเหน็บหนาวและอบอุ่น... ในครั้งหนึ่ง 'เธอ' รักเเละยอม 'เขา' คนนั้นทุกอย่างเเต่เขาไม่เลือกเธอ พอมาวันนี้เขากลับเปลี่ยนไป


-สปอยล์เนื้อหาบางส่วน-
------------------------------

ผู้ชายอย่างผมไม่น่ามาเสียท่าเพราะผู้หญิงอย่างครีมเลย เธอดูเหมือนจะธรรมดา แต่เพราะเธอยิ่งยาก ผมก็ยิ่งต้องการครอบครอง

"ลลินรอด้วย" ผมหันไปยังเสียงที่ดังอยู่ไม่ไกลจากตรงสายตาที่มองผมเมื่อครู่ ผมทันเห็นมันก่อนที่เจ้าตัวจะหันหลังให้กับผมและเดินออกไป ผู้หญิงในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินออกจากโรงอาหาร ผมรู้ว่าเธอคือใคร คนที่เพื่อนของเธอกำลังวิ่งตามไป ผมรู้ชื่อเธอ รู้จักพ่อของเธอ รู้แทบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ รวมไปถึงความรู้สึกของเธอที่มีต่อผมด้วย ธาราลิน วรนิกูล

ผู้หญิงที่ผมพลาดไปมีความสัมพันธ์เพียงข้ามคืนด้วยความไม่ตั้งใจ

------------------------------

"ลลินเป็นอะไร" ฉันเงยหน้ามองคุณไฟที่เดินลงมาพอดี เขาเห็นฉันท่าไม่ค่อยดีเลยช่วยพยุงให้มานั่ง "เธอเป็นอะไร ไม่สบาย?"

"เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเวียนหัวแล้วก็หน้ามืด" ฉันคลึงขมับตัวเองสองสามครั้งเพื่อให้คลายความมึน "น่าจะพักผ่อนน้อย"

"ไหวไหม ต้องไปหาหมอหรือเปล่า"

"ไม่เป็นไรค่ะ เราไหวถ้าได้นอนพักก็น่าจะดีขึ้น" ฉันฝืนยิ้มถึงแม้ว่าจะยังรู้สึกเวียนหัวอยู่ก็ตาม "เมื่อกี้กำลังจะขึ้นไปตามคุณไฟอยู่พอดี กลับกันเถอะค่ะดึกแล้วช่วงนี้คุณไฟเองก็พักผ่อนน้อยนี่คะไหนจะเรียนไหนจะงาน"

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะค่อยมาเป็นห่วงฉัน" คุณไฟบ่นฉันอีกแล้วสิน่า แต่ไม่เป็นไรฉันชอบเพราะเดี๋ยวนี้เขากับฉันดูสนิทกันมากกว่าเมื่อก่อนอีก สนิทที่หมายถึงคุยกันมากขึ้นน่ะ

------------------------------

"ไม่ครับ ผมต้องการคำตอบตอนนี้" ผมหันกลับมามองลลินอีกครั้งแล้วเลื่อนสายตาลงมองยังเด็กทั้งสองคน "ผมต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้"

"พ่อกลับมาแล้ว" เราทั้งหมดหันไปมองยังผู้มาใหม่ที่เปิดประตูเข้ามาซึ่งเขาไม่ใช่ใครที่ไหนคุณลภัสพ่อของลลิน "คุณไฟ"

"คูมตา" เด็กทั้งสองเปลี่ยนเป้าหมายเป็นคุณลภัสแทน "อุ้มรักหน่อย"

"อุ้มคุณด้วยฮับ"

ผมมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความสับสนและงุนงงนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ซึ่งเป็นที่ที่มีลลินอยู่แล้วทำไมเด็กทั้งสองคนถึงเรียกลลินว่าแม่เรียกคุณลภัสว่าตาหรือว่านี่คือลูกของเธอ เธอมีลูก!

"ผมต้องการคำอธิบายเดี๋ยวนี้ครับ"