เกอเช่นข้าจะขอตัดขาดกับตระกูล

กระผมนายมิ่งขวัญผู้ช้ำรักจากโลกเดิม แถมตายเพราะหัวใจวายตอนที่เห็นแฟนกับเพื่อนรักมีอะไรกันในห้องของแฟน ตายอย่างอนาถ เพราะแม้แต่จะอ้าปากด่าคนชั่วทั้งสองยังไม่ทันได้ด่าก็ดันมาตายก่อน

โผล่มาอีกทีก็มานั่งมองร่างซีดเซียวของใครก็ไม่รู้ เพราะตกน้ำในฤดูหนาวที่น้ำในลำธารแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง สาเหตุที่พลัดตกน้ำก็น้ำเน่าเหมือนพล็อตนิยายตามตลาดคือโดนแม่ดอกบัวขาวที่คิดแย่งคู่หมั้นผลักตกน้ำเล่นเอาวิญญาณแทบออกจากร่าง ติดก็ตรงร่างนี้ยังไม่ตายแต่ดวงจิตที่อยู่ในร่างมีเพียงครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่งอยู่ไหนไปไม่ได้นอกจากในร่างโปร่งแสงที่นั่งมองอยู่ข้างๆ

"หนึ่งดวงจิตแยกเป็นสอง ยามนี้ถึงเวลาที่ดวงจิตจะได้หลอมรวมกันเสียที"

ร่างโปร่งแสงหันมองร่างตาแก่เคราขาวที่ไปรับดวงวิญญาณของตนมาอย่างปลดปลง

"ท่านจะบอกว่าข้ากับเจ้าของร่างนี้คือคนเดียวกันหรือขอรับ แม้ข้าจะปรับตัวกับเรื่องมหัศจรรย์ได้ง่ายแต่ข้าก็ฉลาดนะขอรับ ท่านทำงานบกพร่องจนวิญญาณที่ควรมีเพียงหนึ่งแบ่งออกเป็นสองใช่หรือไม่"

หน็อยแน่แบบนี้ต้องฟ้องสคบ. จะเรียกร้องค่าสินไหมชดเชยให้หนำใจไปเลย เห็นอย่างนี้ก็อ่านนิยายมาเยอะมากขอรับ ข้ารู้ข้าเห็นนะบอกก่อน

"ดูหน้าตาเจ้าเล่ห์ของเจ้าเสียก่อน คิดจะขูดรีดข้ารึ?"

"หาใช่ขูดรีดไม่ หากแต่เป็นการชดเชยที่ท่านควรมอบให้แก่ข้าต่างหาก"