อุ่นรักในบ้านไร่

'ริบบิ้น' มองสุนัขสีน้ำตาลที่วิ่งผ่านไปแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เธอเป็นเด็ก เธอเคยไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด บ้านที่มีเด็กผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอหนึ่งปีกับสุนัขสีน้ำตาลที่คาบหุ่นยนต์ไปมา จะบอกว่าเธอลืมเรื่องนี้ไปรึ...ก็ไม่ได้ลืม เพียงแต่ยังไม่มีเวลากลับไปที่นั่น ไม่รู้ว่าพี่คนนั้นโตมาจะหน้าตาเป็นยังไง
"นี่ถามจริงนะ แกจะรีบกลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดทำไมทั้งๆ ที่งานของเราก็ออกจะรัดตัว มันใช่เวลาไหมวะซิส" 'โอม' หนุ่มหล่อหุ่นบางยกมือป้องปากพลางจิกตาใส่เพื่อนสาวของตัวเองที่เรียนจบมาด้วยกันอย่างไม่เข้าใจ
"ทำงานหนัก ก็ต้องอยากพักบ้างไหม ฉันบอกแกรึยังนะ ว่าบ้านต่างจังหวัดเป็นบ้านเก่าแก่ของคุณย่า"
โอมกลอกตามองบน "แหมๆ ไม่เคยบอกว่าบ้านใคร...แต่ก็เพิ่งจะมาบอกแล้วหิ้วกันมาเลยงั้นสิ มันมีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่ายะ"
"ก็ ไม่ใช่ว่ามีอะไรหรือไม่มีอะไร คือเมื่อไม่กี่วันก่อนฉันก็บังเอิญไปเจอสุนัขสีน้ำตาลที่คล้ายกับสุนัขที่ฉันเคยเล่นด้วยเมื่อสมัยยังเป็นเด็ก คือสุนัขที่ว่านี่ไม่ใช่สุนัขของบ้านฉันนะ มันเป็นสุนัขของคนข้างบ้านคุณย่าก็เลยคิดถึงน่ะ"
"คิดถึงสุนัข?"
ริบบิ้นพยักหน้าและไม่พูดอะไร จนเดินทางไปถึงบ้านต่างจังหวัด แต่น่าแปลกที่บ้านของเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นกลับไม่ได้มีรุ่นพี่กับสุนัขที่เธอคิดถึง "ที่นี่ไม่มีคนที่ชื่อ 'น้ำอุ่น' แล้วอายุมากกว่าหนูเหรอคะ"

ปล.ติดตามกันต่อได้ในเล่มจ้า เนื้อหาอ่านสบาย รวบรัด รบกวนคอมเม้นท์กันอย่างสุภาพนะคะ
ปล.พระเอกและนางเอกในเรื่องอายุประมาณยี่สิบกว่าๆ ยังเรียกว่าเป็นวัยรุ่นอยู่ แต่ด้วยเนื้อหาออกไปทางทำไร่ทำสวน ผู้เขียนจึงลงหมวดนิยายรัก ก็จะดูโตหน่อย แหะๆ