สยบรักไตรภพ

สยบรักไตรภพ
บทนำ

"นี่แกทำเรื่องงามหน้าแบบนี้จริงๆ เหรอวะไอ้สาม" เรื่องงามหน้าที่ว่าคือเขาดันไปตกล่องปล่องชิ้นกับผู้หญิงที่คุณยายเขาส่งมาให้ทำงานด้วยที่รีสอร์ต
"ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างคุณวรินด้วยวะ ทำไมไม่เห็นใจฉันบ้าง ฉันก็โดนวางยาเหมือนกันนะเว้ย" ไตรภพเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดก่อนจะคว้าเบียร์ขึ้นกระดกราวกับคนกระหาย จนกรวิชญ์ต้องรีบแย่งแก้วออกจากมือ
"เบาๆ หน่อย เดี๋ยวก็เมาจนขับรถกลับไม่ไหวหรอก"
"ฉันไม่อยากกลับ ไม่อยากไปเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น กลับไปคุณยายก็ต้องบังคับให้ฉันแต่งงานชัวร์"
กรวิชญ์ได้แต่เกาหัวด้วยความระอาไม่รู้เพื่อนเขาโตมายังไงถึงได้ขาดความรับผิดชอบขนาดนี้ ทั้งที่เรื่องนี้ฝั่งวริษาเองก็ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด ต้นเหตุก็มาจากความขี้หึงของน้ำฟ้าที่วางยาวริษา แต่ดวงซวยที่เจ้าไตรภพดันไปดื่มน้ำส้มแก้วนั้นเข้าด้วยเรื่องมันเลยเลยเถิดไปกันใหญ่
"แต่นั่นมันไม่ใช่ความผิดของคุณวรินเลยนะ"
"แล้วมันเป็นความผิดฉันหรือยังไง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมีอะไรกับเขาซะหน่อย ฤทธิ์ยามันบังตาเว้ย" คำพูดของเพื่อนทำเอากรวิชญ์อยากจะถีบมันให้ตกเก้าอี้ไปเสียเดี๋ยวนี้
"ฉันพูดจริงๆ นะ คุณวรินเขาก็ไม่ได้พิศวาสแกหรอก แต่ในเมื่อพลาดไปแล้ว แกควรจะยืดอกรับผิดชอบเขาไหมวะ" กรวิชญ์พยายามกล่อมแต่ไตรภพกลับถลึงตาใส่เพื่อนอย่างไม่พอใจพลางคว้าเบียร์มากระดกจนหมดแก้วในรวดเดียว
"ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าถ้าฉันต้องรับผิดชอบผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยได้ ฉันจะไม่มีเมียล้นจังหวัดเลยเหรอวะ"
"เออ! ฉันก็รู้ว่าแกมันคนส่ำส่อน" กรวิชญ์กระแทกเสียงพลางตบไหล่เพื่อนแรงๆ
"ตึก!"
"ส่ำส่อนบ้าอะไร ฉันใส่ถุงยางป้องกันทุกครั้งเถอะ" ไตรภพเถียงคอเป็นเอ็น แต่พอได้ยินแบบนั้น กรวิชญ์ก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
"แล้วรอบนี้ แกสวมไหมล่ะ" คำถามนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว ไตรภพชะงักกึก เขาค่อยๆ เงยหน้ามองเพื่อนรักที่จ้องหน้าเขาเขม็ง ชายหนุ่มเริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จริงด้วย รอบนี้เขาไม่ได้สวมถุงยางอนามัย เขาเผลอเรอจนลืมเรื่องป้องกันไปเสียสนิท ถ้ากรวิชญ์ไม่ทักขึ้นมาเขาคงจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเผลอไผลไปกับวริษาโดยไม่มีอะไรป้องกันเลยสักนิด
ไตรภพเกาหัวแกรกๆ เมื่อนึกย้อนไปได้อีกว่าเขาปลดปล่อยความต้องการออกไปจนหมดแม็กโดยไม่ได้ถอนตัวออกมาแม้แต่น้อย เขาเริ่มนั่งไม่ติด พลางนวดคลึงขมับตัวเอง จนกรวิชญ์เริ่มใจคอไม่ดี ขยับเข้านั่งข้างๆ แล้วเขย่าขาเพื่อนยิกๆ
"เงียบแบบนี้หมายความว่าไงวะไอ้สาม" ไตรภพนิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะหันมาสบตาเพื่อนด้วยสีหน้าซีดเผือด
"ฉัน ฉันปล่อยข้างในว่ะ"
กรวิชญ์ถึงกับยกมือปิดปากอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพื่อนเขาจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งที่เขาเตือนเรื่องนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
"ไอ้สาม นี่มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว" กรวิชญ์ถามพลางเขย่าแขนไตรภพที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มสร่างเมาเพราะความช็อก
"รีบเลยไอ้สาม"
"รีบไปไหนวะ" ไตรภพยังจะเอ่ยถามกลับมาอีก กรวิชญ์เลยกระชากแขนเพื่อนให้ลุกขึ้นทันที
"รีบกลับบ้านแกสิวะ ไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้คุณวรินด่วนเลย ถ้าเกิดเขาท้องป่องขึ้นมา รอบนี้แกแก้ตัวยังไงก็ไม่รอดแน่" สิ้นคำของเพื่อน ไตรภพก็รีบลุกพรวดจนเสียหลักร่างสูงใหญ่โซเซไปมาด้วยความมึนเมาผสมกับความลนลาน
"ไอ้บ้าเอ้ย" เขาต้องรีบพาร่างโงนเงนของตัวเองไปที่รถโดยมีกรวิชญ์คอยประคองพลางด่าซ้ำในความเลินเล่อของเพื่อนรักที่หาเรื่องใส่ตัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน
"เดี๋ยวฉันขับไปส่งเอง" กรวิชญ์ไม่พูดเปล่า เขาออกแรงกระชากแขนเพื่อนรักตรงไปยังรถของตัวเองทันที เป้าหมายคือร้านขายยาที่ใกล้ที่สุดในละแวกนี้
"เออน่า แกเมาขนาดนี้ขับรถไม่ไหวหรอก เดี๋ยวฉันไปส่งเอง แล้วจะแวะซื้อยาคุมฉุกเฉินให้ด้วย" คุณหมอหนุ่มดันเพื่อนเข้าไปในรถก่อนจะอ้อมไปประจำที่คนขับแล้วเหยียบคันเร่งออกไปทันที
เมื่อถึงร้านขายยากรวิชญ์รีบวิ่งเข้าไปจัดการธุระอย่างรวดเร็วก่อนจะบึ่งรถตรงไปยังบ้านสิขรานนท์ ทันทีที่รถจอดสนิทเขาก็หันไปเขย่าตัวไตรภพที่เมาพับไม่ได้สติ
"ไอ้สาม ตื่นเว้ยถึงบ้านแล้ว" คนเป็นหมอดูจะร้อนรนกว่าคนก่อเรื่องเสียอีก เพราะเขารู้ดีว่ายาคุมฉุกเฉินต้องกินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่แน่ใจว่าคนในบ้านจะมีใครนึกถึงเรื่องนี้ไหม หรือจะมัวแต่ช็อกกับเหตุการณ์จนลืมป้องกันเรื่องนี้ไปเสียสนิท แถมเพื่อนตัวดีของเขายังดันปล่อยในเข้าไปเต็มเปาเสียด้วยยังไงก็ต้องกันไว้ดีกว่าแก้
ไตรภพสะลึมสะลือขึ้นมามองนอกกระจกรถด้วยอาการงงๆ เมื่อเห็นว่าถึงบ้านแล้วเขาก็เตรียมจะเปิดประตูลงรถ แต่ก็เห็นกรวิชญ์กำลังเปิดประตูรถลงไปด้วยเช่นเดียวกัน ไตรภพกลับดึงแขนเขาไว้ด้วยอาการเมามาย
"แกจะไปไหนวะ" ไตรภพถามเสียงยานคางลิ้นเริ่มพันกัน
"ฉันก็จะเข้าบ้านแกไง"
"จะเข้าทำไมวะ" ไตรภพยังคงไม่เข้าใจ กรวิชญ์เลยยัดกล่องยาคุมฉุกเฉินใส่มือเพื่อนที่พยายามหรี่ตาอ่านชื่อยาอยู่ คุณหมอหนุ่มจึงตะคอกใส่หน้าเพื่อนรักเพื่อที่จะเรียกสติ
"ยาคุมฉุกเฉินไงไอ้ควายรีบเอาไปให้คุณวรินกินเดี๋ยวนี้เลย" ไตรภพพยักหน้าหงึกหงักพลางโบกมือไล่เพื่อนด้วยท่าทางเมาๆ
"เออๆ รู้แล้ว แกกลับไปได้เลย เดี๋ยวมีใครรู้ว่าฉันแอบไปปรึกษาแกเดี๋ยวก็วุ่นวายไปกันใหญ่ เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้น่าไม่ต้องห่วง"