ตราบสิ้นทิวากาล

"เพียงพบเพียงประสบ...พบดวงเนตร
เพียงแก้มเกศโอษฐ์เจ้า...ที่เฝ้าหา
เพียงแรกยิ้มเจ้าแย้มเยื้อน...ดั่งดารา
เพียงพริบตาเจ้าหายหน้า...ข้าม้วยมรณ์"

เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๕ ที่สงครามมหาเอเชียบูรพาลุกลามมาถึงพระนคร คุณชายกลาง หรือ หม่อมราชวงศ์ดุษฎีนพรุจ รังสิวงศ์ ได้กลับจากบริเตนหลังสำเร็จด้านการแพทย์ แต่เขากลับมาช้าเกินไป นอกจากข่าวร้ายว่าหม่อมเจ้าดิเรกรังสีผู้เป็นพระบิดาสิ้นชีพิตักษัยด้วยอาการพระหทัยวายแล้ว ราชนิกุลหนุ่มยังต้องเสียใจกับข่าวการจมน้ำตายของ นุ่ม หรือ นภัสระพี ชลาสินธุ์ เพื่อนสมัยยังเยาว์ ที่ยามนี้ถูกตราหน้าว่าไม่รู้คุณคน ผันตัวโจรร้ายที่ลักทรัพย์สมบัติของวังรังสิเวศม์เสียเอง!

แต่แล้วปริศนากลับปรากฏต่อหน้าหม่อมราชวงศ์ดุษฎีนพรุจ เมื่อเขาบังเอิญพบกับ รังสี พลาดิศัย นายสำเพ็งคนงามแห่งคลับรอยัลไทยแอนด์เรดซัน คนงามแห่งพระนครผู้โด่งดังซึ่งมีใบหน้าพิมพ์เดียวกับนภัสระพีไม่ผิดเพี้ยน
การตามหาความจริงจึงเกิดขึ้นท่ามกลางสงครามที่ร้อนระอุ

เมื่อหนึ่ง...มีความลับของชาติเป็นเดิมพัน
และอีกหนึ่ง...มีหน้าที่และคำมั่นที่ต้องรักษา
สองหัวใจที่ราวกับอยู่บนเส้นขนาน…จะได้พบบรรจบกันหรือไม่