DNA : ผลลัพธ์ได้เท่ากับความรัก

"ถ้าลูกที่เกิดจากลูกชายย่อมต้องไม่ไว้ใจว่านั่นคือหลานหรือเปล่า แต่ถ้านั่นคือลูกที่เกิดจากลูกสาว ต่อให้เป็นลูกโจรก็หลานอยู่ดี"

นี่คือความคิดของคุณปู่ที่มีต่อคนในครอบครัว ซึ่งทนายเป็นคนบอกกับฉันเองในแนวคิดแบบนี้ หลังจากที่เปิดพินัยกรรมและฉันต้องมารับทราบเรื่องราวบางอย่าง

ฉัน ‘กั้ง’ ลูกสาวคนสุดท้องของพ่อและแม่ ในวันที่เปิดพินัยกรรมของปู่ มีฉันเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รับการขานชื่อใดๆ จนกระทั่งคุณทนายประจำตระกูลขอเรียกพบส่วนตัว แล้วยื่นซองเอกสารให้ฉันซึ่งในนั้นมีผลตรวจดีเอ็นเอ และความจริงที่ว่าฉันไม่ใช่ลูกพ่อ

และในวันเดียวกันนั้น...ฉันได้พบเจอกับเธอ ‘บัวชมพู’

หญิงสาวที่กำลังจะไปสัมภาษณ์งานแต่สะดุดล้มหน้ารถฉันตอนสัญญาณไฟข้ามถนนเปลี่ยนเป็นสีแดง การได้พบกับเธอในวันเดียวกันกับตอนเปิดพินัยกรรมเป็นเรื่องดีๆ ที่ฉันได้พบเจอในวันนั้น เพราะเราต่างตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเจอ

แต่ความรักของเรานั้นยากหน่อย เพราะแม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร

ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นลูก เป็นหลาน ของครอบครัวไหน

สิ่งที่ยืนยันได้ถึงการมีอยู่ของฉันคือผล DNA เท่านั้น นั่นหมายความว่าถ้าฉันไม่ใช่ลูกชู้ ก็ต้องเป็นลูกหลานบ้านไหนสักแห่ง

ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงมีคำถามอยู่ในหัวฉันเยอะไปหมดนั่นก็คือ...

ฉันเป็นลูกใคร?