อ๋องปีศาจทวงรักเมียเก่า

จากแพทย์หญิงยุคปัจจุบัน สู่ชายาไร้ค่าในวังอ๋อง
นางรอดจากพิษ รอดจากความตาย และเลือกจะหนีไปพร้อมลูกแฝดในครรภ์


ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดเมืองเล็กๆ ที่ดูสงบสุข หลี่เหมยในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านกำลังจูงมือ หลงเทียน และ หลงหยาง ลูกแฝดวัยกำลังซนที่ดวงตาฉายแววฉลาดเฉลียวเกินเด็กวัยเดียวกัน ทั้งสามคนกำลังเลือกซื้อน้ำตาลปั้นอย่างมีความสุข จนกระทั่ง...

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าขบวนม้าศึกดังกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือน ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับเสียงประกาศก้องของทหารนำขบวน

"หลีกทางให้ขบวนเสด็จท่านอ๋องหลง! ใครบังอาจขวางทางมีโทษประหาร!"

หัวใจของหลี่เหมยกระตุกวูบจนชาไปทั้งร่าง มือที่กุมมือลูกๆ ไว้สั่นระริกโดยไม่อาจควบคุม ตราสัญลักษณ์มังกรดำบนธงที่โบกสะบัดนั่น... มันคือสิ่งที่เธอพยายามหนีมาตลอดห้าปี

"หลงเทียน หลงหยาง ก้มหน้าลงลูก อย่าเงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาด"

เธอกระซิบบอกลูกเสียงพร่า พลางทรุดตัวลงคุกเข่าปะปนไปกับฝูงชนที่ก้มกราบลงกับพื้น และพยายามอย่างที่สุดที่จะทำตัวให้ลีบเล็กเพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาของคนบนหลังม้า