ท่านอ๋อง... ชาตินี้ขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย

ลู่เหม่ยอิง สมรสพระราชทานกับบุรุษที่นางรักมานาน
แต่สำหรับเขา… นางคือพันธนาการที่ต้องทำลาย

คืนเข้าหอคือคืนที่นางถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อน
และเช้าวันถัดมา… เขาเลือกไปหาสตรีอีกคน

คำใส่ร้ายของสนมคนโปรด กลับมีค่ายิ่งกว่าความจริง
ความรักของนาง… แพ้ให้กับความลำเอียงของเขา

สุดท้าย นางเกือบตายพร้อมลูกในครรภ์
ด้วยน้ำมือของบุรุษที่นางรักที่สุด

แต่เมื่อโชคชะตาให้โอกาสอีกครั้ง…
นางจึงได้เรียนรู้ว่า...

"การไม่เคยได้พบเขาเลย อาจเป็นโชคดีที่สุดในชีวิต"

______________________________________________


แสงแดดยามบ่ายแก่ทอแสงสีทองพาดผ่านบ้านเรือนในแคว้นลู่ ลมเย็นๆ พัดพาเอาความร่าเริงของงานเทศกาลมาสู่ท้องถนน ตลาดในช่วงเวลานี้จึงคึกคักไปด้วยผู้คนที่ออกมาเที่ยวชมงานขบวนแห่และหาซื้อขนมหวาน

หยางเฟยหลง เดินทอดน่องไปตามทางเท้าอย่างช้าๆ ในชุดสามัญชนสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย็นชามองสำรวจไปรอบๆ เมืองบ้านเกิดของลู่เหม่ยอิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขื่นขม โดยมีจิงซูองครักษ์คนสนิทเดินตามหลังมาเงียบๆ คอยสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง

แต่ในจังหวะที่เฟยหลงกำลังจะเดินผ่านหัวมุมถนนที่มีฝูงชนหนาตา เฟยหลงก็รู้สึกถึงแรงกระชากหวืดที่ข้างเอวอย่างแรง

เขาชะงักกึก สัญชาตญาณนักรบทำให้เขารีบก้มมองที่มาของแรงนั้นทันที แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่โจรวิ่งราวหน้าโหด... แต่เป็นมือป้อมๆ ขาวๆ ของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งที่กำลังคว้า ถุงหอมลายมังกร ของเขาเอาไว้แน่น

"เจ้าหนู! นั่นมันของของข้า"

เฟยหลงดุเสียงเข้ม แววตาคมกริบจ้องเขม็งลงไปทันที แต่พอได้สบตากับเด็กชายตรงๆ หัวใจที่เคยตายซากของชินอ๋องกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง

เด็กชายตรงหน้ามีแก้มยุ้ยแดงปลั่งเหมือนซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ๆ ดวงตากลมโตดำขลับฉายแววเจ้าเล่ห์และซุกซน คิ้วพาดเฉียงดุดันนั้นดูคุ้นตาเขาอย่างน่าประหลาด...

และที่สำคัญ เด็กคนนี้กำลังมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังดูจะสนุกเสียด้วยซ้ำ

"หืม? ของท่านเหรอ?"

อาเป่า เอียงคอทำหน้าซื่อตาใสพลางยักไหล่กวนประสาท ซึ่งท่าทางนั้นดูยโสทระนงเสียจนน่าหมั่นไส้

"ข้าเห็นมันห้อยต้อยแต่งเหมือนจะหล่น ข้าเลยช่วยสงเคราะห์ดึงให้มันหล่นจริงๆ ไงล่ะ"

"นี่เจ้า!"

"ท่านลุงควรขอบคุณข้านะที่ข้าช่วยให้มันไม่ต้องค้างคาอยู่บนเอวท่านให้รำคาญใจ"

"เจ้าขโมยของข้าชัดๆ ส่งคืนมาเดี๋ยวนี้"

เฟยหลงก้าวเข้าไปหาหมายจะชิงของคืน แต่เจ้าก้อนแป้งกลับถอยกรูดอย่างว่องไวปราดเปรียว

"หยุด!" อาเป่ายกมือป้อมๆ ขึ้นห้าม "อย่าขยับ! ถ้าท่านลุงเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตะโกนให้คนทั้งตลาดมาดูว่าลุงหน้ายักษ์กำลังรังแกเด็กน้อยที่น่ารักที่สุดในแคว้นลู่! เอาสิ! ลองดูว่าใครจะโดนชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ก่อนกัน"

จิงซูที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ถึงกับกุมขมับ พลางกระซิบเสียงแผ่ว

"ท่านอ๋อง... ไอ้ท่าทางยโสจองหอง ยอกย้อนหน้าตายนี่มัน... พิมพ์เดียวกันเปี๊ยบเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าหมายถึงอะไร จิงซู"

"ก็ทั้งความดื้อ ความกวนประสาทพวกนี้ ถ้าเด็กนี่สูงกว่านี้อีกนิด กระหม่อมคงนึกว่าท่านอ๋องแปลงกายเด็กน้อยมาวิ่งเล่นในตลาด"

"ข้าเนี่ยนะ? ไม่มีทางเหมือนกันหรอก เจ้าใช้ตาตุ่มมองเหรอจิงซู!" เฟยหลงหันไปถลึงตาใส่องครักษ์ก่อนจะหันกลับมาคาดคั้นตัวแสบ "เจ้าชื่ออะไร แล้วพ่อเจ้าไปไหน ทำไมถึงไม่สั่งสอนให้มีมารยาท?"

พอถูกถามถึงพ่อ อาเป่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแกล้งทำท่าคิดหนักพลางมองท้องฟ้าสีทองยามบ่าย
"พ่อข้าน่ะเหรอ? ท่านแม่บอกว่าพ่อข้าไปเป็นปุ๋ยให้ต้นเหมยนานแล้ว และป่านนี้น่าจะกลายเป็นดินกลายเป็นหญ้าไปหมดแล้วมั้ง ว่าแต่... ท่านลุงอยากไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อข้าไหมล่ะ? ข้าจะช่วยสงเคราะห์ส่งท่านไปให้เดี๋ยวนี้เลย!"

"เจ้าเด็กนี่! ปากดีนักนะ" เฟยหลงเริ่มฟิวส์ขาด "เอาถุงหอมคืนมา!"

"ไม่ให้!" อาเป่าแลบลิ้นใส่หนึ่งที "อยากได้ก็วิ่งไล่ให้ทันสิ ท่านลุงพุงโย้!"

"ข้าไม่ได้พุงโย้!"

"พุงโย้แถมขาคงไม่ดีด้วย ถึงวิ่งช้าเหมือนเต่าต้วมเตี้ยม แบร่!"