หมาเด็กของพระพาย

พระพายเด็กสาวหน้าตาเนิร์ดๆอยู่ในโลกของศิลปะ เธอตัดสินใจเอาภาพวาดที่เธอวาดกับมือไปให้รุ่นพี่ปี 4 อย่างเจเดน ทว่ากลับถูกปฏิเสธและโดนเขาหักหน้ากลับมาจนเป็นที่อับอายของมหาลัย กระทั่งภาพใบหน้าเหมือนหมาที่ถูกทอดทิ้ง กลับไปเตะตาเลโอเข้าอย่างจัง เขาตามติดสาวรุ่นพี่ไม่ห่างเหมือนหมาเด็กที่ยังไม่หย่านมแม่ ทว่าการเข้าหาในครั้งนี้กลับมีแผนการร้ายบางอย่างซ่อนอยู่

"ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย รู้ไหมว่าหน้าเธอเหมือนเดซี่มากเลย" ทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ใบหน้าของเธอดูเหลอหลาในทันที

"เดซี่...น้องสาวนายเหรอ?" พระพายถามด้วยความแคลงใจ

"เปล่า หมาที่บ้านฉันเอง" อีกฝ่ายตอบ พลางยกยิ้มเมื่อเห็นเจ้าเดซี่เป็นภาพทับซ้อนกับหญิงสาวตรงหน้า

"นี่นายว่าฉันเป็นหมาเหรอ" พอตั้งสติได้ ใช้ฝ่ามือดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนมาเผชิญหน้า พอยืนเทียบแบบนี้แล้วระดับความสูงของเธอก็แค่ตรงอกของร่างสูงเท่านั้น

"มีสมองก็คิดเอา"

"แล้วนายเรียนปีอะไร ทำไมกล้าว่าคนที่ไม่รู้จักกันเป็นหมาแบบนี้ล่ะ" คนตรงหน้าทำเอาพระพายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มีเรื่องกับพวกแฟนคลับของเจเดนยังไม่โกรธเท่านี้มาก่อน

"ชื่อเลโอ วิศวะปีสอง" เขาตอบเสียงเรียบ

"งั้นดีเลย ฉันพระพาย ศิลปกรรมปีสาม เป็นรุ่นพี่นาย เพราะฉะนั้นพูดจากระมัดระวังด้วย" เธอเตือนความจำ อย่างน้อยไม่ให้เกียรติกัน ก็ควรเคารพกันตามระบบรุ่นพี่รุ่นน้อง

"หึ เกิดก่อนแค่ปีเดียวทำไมต้องถือ"

"ไอ้เด็กบ้านี่" พระพายถลึงตาใส่ โคตรไม่ถูกชะตากับเด็กคนนี้เลย

หากแต่ชายหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับเดาะลิ้น แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้เด็กสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ

"รู้ได้ไงว่าเด็ก จะลองดูสักครั้งไหมล่ะ หึหึ"