ขออย่าให้รักพัดผ่าน

บ่อยครั้งที่กานต์พิชชานึกสงสัยและเฝ้าถามตัวเองมาตลอด หากวันนั้นเธอไม่ละโมบโลภมากทำตามความต้องการของหัวใจ และเลือกที่จะปฏิเสธคำขอของผู้มีพระคุณ วันนี้ติณณ์จะยังเป็นผู้ชายที่แสนดีและใจดีกับเธออยู่ไหม

โปรย.......
"คุณป้าท่านเร่งเรื่องอยากมีหลานค่ะ"
"หลาน?"
"ค่ะ คุณป้าท่านบอกว่าอยากมีหลาน ท่านบอกว่าเราสองคนแต่งงานกันจนจะครบปีอยู่แล้ว ทำไมถึงยังไม่มีข่าวดีสักที"
"หลานงั้นเหรอ เธอรู้ไหมว่าการจะมีหลานให้คุณป้ามันต้องทำยังไง"
ติณณ์ไม่เพียงแค่ส่งคำถามให้กัน แต่เขายังก้าวเดินเข้าไปหาใกล้ ๆ ราวกับจะไล่ต้อนคนที่เพิ่งพูดเรื่องไม่เข้าท่าให้เริ่มรู้สึกกลัว
สองเท้าเล็กของกานต์พิชชาขยับถอยหนี กระทั่งชนเข้ากับโซฟาจึงได้รู้ว่าไม่มีพื้นที่ให้เธอได้ก้าวถอยอีกแล้ว หนำซ้ำติณณ์ยังไม่หยุดเดินเข้ามาใกล้
ฟุ่บ!
"พี่ติณณ์จะทำอะไรคะ" กานต์พิชชาหลุดเสียงร้องถามด้วยความตกใจ
"ฉันถามว่าเธอรู้ไหม ว่าการจะมีหลานให้คุณป้ามันต้องทำยังไง"
"พะ..พราว รู้ค่ะ"
"หึ!" ริมฝีปากหยักยกยิ้มหยัน "รู้... แต่ก็ยังดันทุรังจะทำตามที่คุณป้าสั่งเนี่ยนะ"
น้ำเสียงของติณณ์เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ สายตาที่ใช้มองคนในวงแขนก็ดูสมเพชไม่น้อย แค่เขาเข้าใกล้แค่นี้ ไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้วก้อย กานต์พิชชายังสั่นไปทั้งตัว แถมยังไม่กล้าจะมองหน้าเขาตรง ๆ ด้วยซ้ำ
แล้วแบบนี้จะให้เขาเชื่อได้อย่างไรกันว่าเธอพร้อม และเต็มใจจะมีหลานให้คุณป้าจริง ๆ!
"คุณป้าอยากมีหลาน แล้วเธอล่ะคิดยังไง" เสียงทุ้มต่ำของติณณ์เอ่ยถามชิดใบหู ส่งผลให้ขนอ่อนตามร่างกายของกานต์พิชชาลุกชันไปทั่วทั้งร่าง
"ตอบ!" น้ำเสียงของติณณ์เข้มขึ้น เพื่อเร่งเร้าคำตอบจากร่างบางตรงหน้า
"ถ้าพี่ติณณ์ไม่รังเกียจพราว พราวก็อยากจะอุ้มท้องลูกของพี่ติณณ์ค่ะ" คำตอบของเธอล้วนออกมาจากใจทั้งสิ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ในสายตาของเธอมีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบสายตากันชัด ๆ นัยน์ตาสีอ่อนมันสั่นไหวมากแค่ไหนเขาสัมผัสได้ จึงเลือกที่จะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพื่อเตือนสติของกานต์พิชชาไปในตัว
"ฉันมีลูกกับเธอไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่อยากให้ลูกเกิดมาจากผู้หญิงที่ไม่ได้รัก...