ยอดชีวาชายาพระราชทาน เล่ม 2

‘เจิ้นเป่ยอ๋อง’ อ๋องต่างแซ่ที่ดูแลดินแดนเจิ้นเป่ย ดินแดนศักดินาอันหนาวเหน็บ มีคำกล่าวถึงอ๋องผู้นี้ต่าง ๆ นานา ว่าโหดเหี้ยมกระหายเลือด ยามออกศึกไม่เคยพลาดท่าให้กับผู้ใด ยามบ้านเมืองสงบสุขก็สังหารคนเล่นเพื่อแก้เหงา ชาวบ้านที่เจิ้นเป่ยต่างหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำเรื่องใดเอะอะ ทั้งเมืองจึงเงียบเชียบเพื่อไม่ให้ท่านอ๋องรำคาญหรือมีโทสะ

อีกทั้งยังมีคนเล่าลือว่าเมื่อครั้งท่านอ๋องผู้เฒ่าสิ้นใจในสนามรบ ชายาอ๋องเร่งรุดไปหาชายใหม่ เจิ้นเป่ยอ๋องก็เร่งตามตัวกลับมา จับมารดาของตัวเองไว้ทุกข์ให้กับบิดา และขังนางไว้ที่อารามบนภูเขาอันหนาวเหน็บ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ชื่อเสียงความเหี้ยมโหดจึงมากขึ้นเป็นเท่าทวี

ทว่าทั้ง ๆ ที่ชื่อเสียงหาดีไม่ได้ ฮ่องเต้ก็ยังคงเมตตา มีราชโองการพระราชสมรสให้กับเจิ้นเป่ยอ๋องให้สมรสกับบุตรของอันเล่อโหว...

"คิดว่าเป็นใครถึงมาจับข้าแต่งงานกับคนนั้นคนนี้ เห็นข้าเป็นสุนัขทรงเลี้ยงในวังหลวงหรือ ถึงจะกระดิกหางยอมรับ"

"ท่านอ๋องคิดกบฏหรือ"

"ข้าพูดหรือว่าคิดจะกบฏ"

"อย่างไรเสีย ฝ่าบาทมีราชโองการออกมาแล้ว ให้เจิ้นเป่ยอ๋องสมรสกับบุตรของอันเล่อโหวจ้าวสวี่"

"จ้าวสวี่...มิใช่บุตรีของภรรยาเอก แต่เป็นจับตัวมาจากที่ใดเล่าจึงกล้าส่งมาแต่งกับข้า"

"ท่านอ๋องรับราชโองการด้วย!"

"..."