ระยะห่างของความรัก

เธอเกลียดเขา...แฟนเก่าแสนเฮงซวย!

โปรย.......
คิ้วเรียวของมินตราขมวดมุ่นเข้าหากันทันที ความง่วงงุนพล่าเบลอที่มีปลิวหายเป็นปลิดทิ้ง หญิงสาวก้มมองตัวเองทันที เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่โคร่งที่สวมใส่อยู่บนกายตอนนี้ไม่ใช่ของเธอแน่ รีบหันมองไปรอบ ๆ อย่างสำรวจก็เห็นร่างสูงใหญ่ของคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุดในชีวิตนี้ กำลังยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างอยู่

"วิน!" มินตราโพล่งขึ้นด้วยเสียงดังลั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนเท่าไข่ห่าน ร่างบางก้มหน้าลงมองตัวเองอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวไม่เป็นส่ำ

ไม่ได้ใส่ชุดตัวเองแล้วยังเจ็บตรงกลางกายสาวอีก ไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหม!

มือเล็กที่นวดขมับอยู่ย้ายลงมาจับปกเสื้อเพื่อมองเข้าไปข้างใน ดวงตาที่โตแทบเท่าไข่ห่านก็เกือบถลนออกมา เพราะว่าภายในตัวของเธอไม่มีอะไรติดอยู่เลยสักชิ้น มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งห่อหุ้มเอาไว้เท่านั้น

"ฮึ!" ภาวินทร์หัวเราะในลำคอ สิ่งที่คิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยสักนิด นึกแล้วเชียวว่าพอตื่นขึ้นมามินตราต้องแปรเปลี่ยนเป็นคนละคน เธอจะกลับไปเป็นคนเดิมที่เกลียดเขาเข้าไส้

"นี่นายกล้าดียังไงมาเปลี่ยนชุดฉัน" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาช่างต่างกับเมื่อคืนลิบลับ เพราะมันอัดแน่นไปด้วยความโมโห แววตาก็วาวโรจน์ดุดันจนน่ากลัว

หากทว่าก็ไม่ได้ทำให้คนถูกถามนึกกริ่งเกรง เพราะเดาไว้แต่แรกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

มินตรารีบก้าวขาลงจากเตียง ความจุกเสียดตรงท้องน้อยทำให้เธอยกมือกุมเอาไว้ ภาวินทร์ที่เห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยถาม

"มิ้นท์จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?" ที่ถามเพราะนึกสงสัยว่าทำไมเธอยังนิ่งเฉย

"...."

"เมื่อคืนเรามีอะไรกัน"

"ไอ้บ้า! ไอ้คนเฮงซวย ไม่เจอกันตั้งนานยังเฮงซวยไม่เปลี่ยนเลยนะ"

มินตราส่งสายตาอาฆาตไปให้อีกฝ่ายทันที ตอนแรกก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายตัวเอง คิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ที่ไม่ถามเพราะไม่อยากให้ภาวินทร์คิดว่าตัวเขายังเสน่หาในตัวของเธออยู่

แล้วดูสิ... ยังมีหน้าพูดออกมาอย่างไม่อายว่าเมื่อคืนเรามีอะไรกัน!