นางร้ายกลับมาครั้งนี้จะไม่ยอมหย่าสามีเย็นชา

คำโปรย... ประธานหนุ่มเพิ่งกลับจากการทำงานที่บริษัท วันนี้เขาเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่าปกติ และปฏิเสธคำเชิญไปงานเลี้ยงสังสรรค์ของกลุ่มผู้บริหารเพื่อที่จะได้กลับบ้านกลับมาตามคำสัญญาที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ย ว่าจะมีคนรอทานข้าวเย็นด้วยทุกวัน

ภูริถอดสูทส่งให้แม่บ้าน ก่อนจะปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ฝีเท้าของเขาชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ ของภรรยาดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่น

ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างเงียบ ๆ ไปหยุดยืนอยู่ตรงกรอบประตูห้องนั่งเล่น ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ

คนเป็นแม่กำลังนั่งอยู่บนพื้น มีลูกชายนั่งอยู่บนตัก แสงแดดยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาทำให้ภาพของสองแม่ลูกดูละมุนละไมราวกับภาพวาด

ไม่มีคราบของภรรยาที่เอาแต่ใจและรักความสบายเหลืออยู่เลย มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับสายเลือดของตัวเอง

"อชิครับ มองปากแม่นะ แม่ แม่รักอชินะครับ"

น้ำฟ้าย้ำคำเดิมซ้ำ ๆ แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความหวังและความรักที่บริสุทธิ์

ภูริยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาเต้นแรงขึ้นมา ความเย็นชาที่เคยสร้างเป็นกำแพงหนาเริ่มหลอมละลายลงทีละน้อยเมื่อเห็นความพยายามของภรรยา

"มะ" อชิระอ้าปากกว้าง ดวงตากลมโตจ้องมองแม่นิ่ง

"ครับลูก... แม่"

"มะ... มะ..."

เสียงเล็ก ๆ ใสแจ๋วที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเด็กวัยหนึ่งขวบ ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง แม้จะยังไม่ชัดเจนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้คนฟังรับรู้ได้ว่าเด็กน้อยกำลังเรียกใคร

น้ำฟ้านิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยกระจ่างขึ้น หัวใจของเธอพองโตจนแทบจะระเบิดออก หยาดน้ำตาแห่งความปีติเอ่อท้นขึ้นมาบดบังการมองเห็นอย่างรวดเร็ว

ในชาติที่แล้วกว่าอชิระจะพูดคำว่าแม่ได้ชัดเจน เธอแทบจะไม่ได้อยู่ฟังด้วยซ้ำ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าลูกเรียกเธอครั้งแรกตอนไหน เพราะมัวแต่เอาเวลาไปบินและวิ่งหนีครอบครัว แต่วันนี้ วินาทีนี้เธอได้ยินมันด้วยหูของตัวเองอย่างชัดเจน

"อชิเมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ" น้ำฟ้าเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของลูกชาย

"แม๊ะ แม๊ะ"

คราวนี้อชิระพูดซ้ำอีกสองครั้งติดกัน พร้อมกับส่งยิ้มโชว์ฟันซี่เล็ก ๆ มือป้อม ๆ เอื้อมขึ้นมาจับแก้มที่เปื้อนน้ำตาของแม่เบา ๆ ราวกับจะบอกว่าเขาทำได้แล้ว

"ลูกเรียกแม่ อชิเรียกแม่แล้ว!"

น้ำฟ้าร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจสุดขีด เธอรวบตัวลูกชายเข้ามากอดไว้แน่น พรมจูบไปทั่วใบหน้าและกระหม่อมบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"แม่ก็รักอชิครับ แม่รักอชิที่สุดในโลกเลยลูกรักของแม่"

ภูริที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตลอดถึงกับเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาคมกริบร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพของภรรยาที่ร้องไห้กอดลูกด้วยความดีใจเพียงเพราะลูกเรียกชื่อ

มันช่างกระแทกใจเขาอย่างจัง ความรู้สึกผิดที่เคยต่อว่าเธอว่าไม่มีหัวใจความเป็นแม่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาเล็ก ๆ

สามีหนุ่มค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั่งเล่น ฝีเท้าของเขาแม้จะเบา แต่ก็ทำให้ลูกชายที่กำลังซุกหน้าอยู่กับไหล่แม่เงยหน้าขึ้นมามอง

เมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตากำลังเดินเข้ามา เด็กน้อยก็ตาโต เบิกบานขึ้นกว่าเดิม แขนเล็ก ๆ สองข้างชูขึ้นไปทางภูริ พร้อมกับเปล่งเสียงที่คุ้นเคยออกมา

"ป้อ"

น้ำฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินลูกเรียกร้องหาพ่อ เธอรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วหันขวับไปมองด้านหลัง

เมื่อพบว่าภูริยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ภรรยาสาวก็เม้มปากด้วยความตกใจปนเขินอายที่เขามาเห็นเธอกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้

"คุณภู กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

น้ำฟ้ารีบถาม พยายามปรับเสียงไม่ให้สั่น

ภูริไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที พลางทรุดตัวลงนั่งบนเบาะรองคลานฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน

ยื่นมือไปรับร่างของลูกชายที่โผเข้าหามาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

"พ่ออยู่นี่แล้วครับคนเก่ง"

ภูริก้มลงหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่ยังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ประปราย

"ผมกลับมาทันได้ยินเสียงคนเก่งเรียก แม่เขาพอดี"

#ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ
#พระเอกคลั่งรัก
#ย้อนเวลา
_________

เรื่อง : นางร้ายกลับมาครั้งนี้จะไม่ยอมหย่าสามีเย็นชา

นามปากกา : โบตั๋นฐานิดา

เนื้อหามีทั้งหมด 39 ตอน + พิเศษ 4 ตอน [มีเฉพาะใน EBook] มีภาพประกอบและภาพแถม

# มีกิจกรรมรีวิวลุ้นรางวัล

# Facebook : โบตั๋น ฐานิดา (ใหม่)

# เพจ : เรือนนิยาย โบตั๋นฐานิดา

# TikTok : โบตั๋นฐานิดา
_________

#ซื้อผ่านเวปไซด์ ถูกกว่าซื้อผ่าน IOS และแอป

#อ่านตัวอย่างก่อนซื้อได้เลยเลยจ้า