สักวาราตรีนี้...มีแต่เธอ

สำหรับเขา...ความถูกต้องมาก่อนคำว่า ‘รัก’ เขาจึงไม่กล้ารักเธอ
สำหรับเธอ...ความรักมาก่อนสิ่งใด เธอจึงรักเขาหมดทั้งหัวใจ

เรื่องย่อ:

ทุกคนมีอดีต...แต่ไม่ใช่ทุกคนจะกล้าบอกความจริง

"ผมไม่ใช่คนฉวยโอกาส แต่คนอื่นน่ะ ผมไม่รู้"
"นายหมายถึงอะไร"
ยิ้มยียวนบนใบหน้าคมจางหาย แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง
"อย่าให้ผมเห็นใครทำแบบนั้นกับคุณอีกนะ!"
"นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ" ต้องตะวันพยายามทำสีหน้าให้ปกติ แต่ภายในอกวูบวาบหนาวร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ร่างสูงที่กางเกงยังเปียกชื้นก้าวเข้ามาประชิด หากสายตาของเขาคือคีม ก็คงจะบีบตัวเธอจนลีบเล็กลง
"ทำไมต้องกอดกับเขาด้วย!"
ต้องตะวันตะลึงกับคำถามนั้น
สายลมพัดผ่านคล้ายคลื่นผิวน้ำ ที่ไม่รู้ว่าจะมีคลื่นใหญ่ตามมาหรือไม่ ใบไม้ไหวกราวแล้วเงียบสนิท แม้แต่จั๊กจั่นเรไรก็ไม่ร้องสักตัว ความเงียบทำให้ระยะห่างระหว่างกันลดลง คล้ายมีเชือกที่มองไม่เห็นรัดรึงในหัวใจ
"ผมถามว่าทำไม" เสียงคิวคล้ายจะสั่น ประกายในดวงตาวูบไหว
"ฉ...ฉัน...ไม่ได้กอด"
"ต้องให้ผมกอดคุณอีกทีไหม จะได้รู้ว่านิยามของคำว่ากอดคืออะไร"
"ไม่ต้อง!" เธอปฏิเสธทันควันเมื่อเขาปรี่เข้ามา
คิวหรี่ตาจ้องเธออีกครั้ง "ตกลงกอดกับนายหัวเกรียนนั่นทำไมเมื่อกลางวัน!"
"คุณปภาณ เรียกเขาให้ดีๆ นายไม่ควรเรียกผู้จัดการอุทยานแบบนั้น"
เขาพ่นลมหายใจสั้นๆ "ผมไม่สน"

------------------------------

"นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของ "ความรัก"... แต่มี "ความลับ" บางอย่างที่ค่อยๆ เผยออกมา..."
จากใจ บ.ก.ปลายปากกาสำนักพิมพ์