เพียงเศษความรู้สึกที่เงียบก้องในคำว่าต้องเติบโต

หากความดังถูกวัดด้วยเสียงที่ดังที่สุด แล้วเหตุใดความเงียบจึงจะถูกวัดด้วยสิ่งที่เงียบที่สุดไม่ได้ เราอาจคุ้นเคยกับความก้องในฐานะเสียงที่สะท้อนกลับมา เสียงที่ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไม่อาจหลีกหนีจากการได้ยิน แต่ผมกลับเชื่อว่าความก้องไม่ได้เกิดขึ้นจากเสียงเสมอไป บางครั้งมันเกิดขึ้นจากการไม่มีเสียงใดเลย เพราะในความเงียบที่ลึกที่สุด เรากลับได้ยินบางสิ่งชัดเจนกว่าที่เคย ทั้งเสียงของความทรงจำที่พยายามลืม เสียงของคำพูดที่ไม่เคยได้เอ่ย เสียงของความฝันที่จำใจต้องละทิ้ง และเสียงของความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงอยู่ แม้เรื่องราวจะผ่านไปนานแล้ว แต่สิ่งเหล่านั้นอาจไม่เคยส่งเสียงออกมาให้ใครได้ยิน แต่มันกลับดังก้องอยู่ภายในเราอย่างไม่รู้จบ

ผมจึงเลือกใช้คำว่า "เงียบก้อง" ไม่ใช่เพราะความเงียบมีเสียง แต่เพราะความเงียบบางประเภทกลับมีพลังมากพอที่จะทำให้เราได้ยินทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจ ยิ่งโลกภายนอกเงียบลงเท่าไร บางความรู้สึกภายในกลับยิ่งดังก้องขึ้นเท่านั้น และบางครั้งความเงียบก็ไม่ได้หมายถึงการไม่มีอะไรจะพูด หากแต่เป็นการมีเรื่องราวมากมายเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นถ้อยคำได้ เราจึงเลือกเก็บมันเอาไว้ แล้วปล่อยให้มันดำรงอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ของหัวใจ โดยไม่จำเป็นต้องมีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน

เราต่างเติบโตขึ้น
จากบางสิ่งที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
จากน้ำตาที่ไม่มีใครทันเห็น
จากความฝันที่ต้องยอมวางไว้
จากความรู้สึกที่หล่นหาย

ไม่ได้หมายถึงการเข้มแข็งขึ้น
หากแต่หมายถึงการเรียนรู้ที่จะโอบกอดตัวเอง
ในวันที่ความเงียบดังก้อง ... จนเงียบสนิท