ฝากรัก

“โอเค พี่ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้คอยตามวอแวคนที่รัก เพราะมันคงดีกว่าใครบางคนที่เอาแต่ ‘แอบรัก’ แล้วไม่ยอมพูดอะไร...”

**************************************

“แต่ ไข่หวานไม่ใช่ลูกของพี่ปรานต์นะคะ!”

เพลินตาเสียงเขียวใส่ ปรานต์พยายามเหลือเกินที่จะเปลี่ยนตนเองจากพ่อทูนหัว เป็นพ่อจริงๆ ของเด็กหญิง และนั่นย่อมหมายความว่าเขาเป็น...สามีหล่อนด้วย!!

“อื้อฮึ พี่รู้” เขาว่าพร้อมส่งยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้หัวใจหล่อนกระตุกไหว

“รู้! รู้แล้วทำไม ยังพูดแบบนี้อีก พี่ปรานต์อยากให้เพลินเข้าใจว่าอย่างไร”

“แหม ถึงไม่ได้เป็นพ่อวันนี้ วันข้างหน้าพี่ก็ต้องเป็นอยู่ดีจริงไหม” เสียงทุ้มๆ ชวนให้เคลิ้มไหว เขาพูดแบบนี้กับใครบ่อยๆ หรือเปล่านะ

“มะหมายความว่ายังไงคะ” หล่อนตามไม่ทันคนรูปหล่อตัวโต “ก็หมายความว่าเพลินจะเป็นแม่ ให้พี่เป็นพ่อ และไข่หวานเป็นพี่สาวให้น้องๆ อีกซักสองสามคนที่กำลังจะตามมาในอนาคตยังไงล่ะครับ” คำพูดเขาฟังแล้วชวนให้ฝันหวาน แต่เพลินตากลับช็อกจัดก่อนหล่อนจะหลุดเสียงเล็กๆ แหลมสูงใส่เขา

“บะ บ้า พี่ปรานต์พูดน่าเกลียดแบบนั้นได้ยังไง”

“บ้า...ใช่ คงเป็นอย่างนั้น เพราะตั้งแต่พบหน้าเพลินในคืนวันหมั้นเมื่อสามปีก่อน พี่ก็ไม่เคยตก ‘หลุมรัก’ ใครอีกเลย...”